شمارۀ 60 - غزلی از محمد ریحانی-م. فرهنگ

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

خود شدم افسون، چو دیدم چشم گویای تو را دوست دارم چشم شورانگیز و شیدای تو را عشق پنهان و اشارت های پیدای تو را دل به دریای نگاهت می زنم با شور و شوق تا به چنگ آرم مگر شور نواهای تو را کرده ام افسون، به سِحر شعر، دل ها را ولی خود شدم افسون، چو دیدم چشم گویای تو را مهر و ماه آسمان، آیینه‌گردان تواَند تا بگردانند با خود، لفظ و معنای تو را بید مجنون، دید سروت؛ خم شد از شرمندگی چون ندارد طاقت یک آنِ لیلای تو را می بَرد سجده به پایت علم و دین و فلسفه، تا ببیند هر یکی چون و چِراهای تو را گر ببیند خطّ ِ چشمت را گلستان حکیم می نشانَد بر سر دیباچه، انشای تو را جامه ای از واژه بافد دختر شعر و ادب تا بپوشاند به زیبایی سراپای تو را تا تر و تازه بمانَد باغ های آرزو، جان به پرده می کشد رؤیای فردای تو را

نظرها