شمارۀ 9 - غزلی از محمد فرخی یزدی

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

زمزمۀ صبحگاه از بس که غم به سینۀ من بسته راه را دیگر مجال آمد و شد نیست آه را دانم چو دیده دید، دل از کف رود ولی نتوان نگاه داشت ز خوبان نگاه را هر شب ز عشق روی تو ای آفتاب‌روی از دود آه، تیره کنم روی ماه را ما را مخوان به کعبه که در کیش اهل دل معنی یکی‌ست میکده و خانقاه را بگشای گوش و هوش که در خلوت صبوح خوش لذتی است، زمزمۀ صبحگاه را زین بیشتر به ریختن خون مردمان فرصت مباد مردم چشم سیاه را تو مست خواب غفلتی ای پادشاه حُسن می نشنوی خروش دل دادخواه را

نظرها