شمارۀ 65 - غزلی از مرتضی امیری اسفندقه

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

دچار خلوت خاموش نيمه شب‌هاييم! من و تو هر دو غريبيم، هر دو تنهاييم من و تو غمزده، مثل غروب درياييم كسی كه با من و تو آشناست، ناپيداست من و تو گر همه باشند، باز تنهاييم به حال تشنگی ما دلی نمی‌سوزد ملال‌بار تر از ريگ‌های صحراييم نديده روز خوشی چشم‌های خستۀ ما دچار خلوت خاموش نيمه شب‌هاييم به دوش ما غم یک عمر خانه‌بردوشی‌‌ست من و تو شهرۀ آوارگان دنياييم من و تو شاهد مرگ بنفشه ها بوديم كسی كه هيچ نديده بهار را ماييم ببين چگونه به ما خيره‌ خيره می‌خندند من و تو ... آه من و تو، چقدر رسواييم

نظرها