شمارۀ 187 - غزلی از حسین منزوی

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

چگونه می بری از یاد داغ یاران را؟ چگونه باغ تو باور کند بهاران را ؟ که سال‌ها نچشیده ست، طعم باران را گمان مبر که چراغان کنند دیگر بار شکفته‌ها تن عریان شاخساران را و یا ز روی چمن بسترد دوباره نسیم غبار خستگی روز و روزگاران را درخت های کهن‌ساقه، ساقه دار شوند به دار کرده بر اینان تن هزاران را غبار مرگ به رگ های باغ خشکانید زلال جاری آواز جویباران را نگاه کن گل من باغبان باغت را و شانه هایش آن رُستگاه ماران را گرفتم این که شکفتی و بارور گشتی چگونه می بری از یاد داغ یاران را؟ درخت کوچک من! ای درخت کوچک من! صبور باش و فراموش کن بهاران را به خیره گوش مخوابان، از این سوی دیوار صلای سُمّ سمندان شهسواران را ............

نظرها