اپیزود روز سی سوم معماری ماندگار

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

معماری ماندگار — روز سی و سوم وقتی «بابا گفت به کسی اعتماد نکن!»؛ سایه الگوهای ذهنی بر منتورینگ و مدیریت دانش چند وقتی است که یک سوال مهم و کلیدی در ذهنم تکرار می‌شود: چرا جوامع و سازمان‌های ما در فرآیند «انتقال تجربه» با چنین مقاومت و سختی عجیبی روبرو هستند؟ چرا کارشناسان و خبرگان باسابقه، تجربیاتِ گران‌بهای یک عمر تلاش خود را به‌راحتی در اختیار نسل بعدی قرار نمی‌دهند؟ پاسخ این سوال را روز گذشته در میان صحبت‌های عمیق و ارزشمندِ یک مصاحبه یافتم. ریشه این مشکل، در ساختاری عمیق‌تر به نام «سطح اعتماد عمومی» نهفته است. جامعه و به تبع آن سازمان‌های ما، طی سالیان متمادی تحت تاثیر دو عامل اساسی، به سمت الگوی ذهنی «اعتمادگریز» سوق داده شده‌اند: ۱. رفتارهای تاریخی حاکمیت‌ها: که در طول تاریخ، عدم اطمینان و بی‌ثباتی را در جامعه نهادینه کرده‌اند. ۲. باورهای رفتاری و سینه‌به‌سینه در خانواده‌ها: نصیحت‌های دلسوزانه‌ای که از نسل‌های قبل به ما رسیده است؛ درست مثل این جمله معروف پدر مرحم که همواره می‌گفت: «بابا جان، خیلی سخت اعتماد کن!» وقتی مدلی ذهنی یک جامعه بر پایه «اعتماد پرهزینه» شکل می‌گیرد، تمام تعاملات انسانی رنگ احتیاط و محافظه‌کاری به خود می‌گیرند. در این میان، انتقال تجربه کاملاً وابسته به عنصر اعتماد است. تجربه، یک دیتا یا آمار خشک‌وهالی نیست؛ تجربه یعنی باز کردن «صندوقچه ذهنی»؛ همان امن‌ترین، خصوصی‌ترین و باارزش‌ترین بخش وجودی هر انسان. وقتی انسان‌ها احساس امنیت و اعتماد نکنند، کلید این صندوقچه را به هیچ‌کس نخواهند داد. از منظر مدیریت دانش و تفکر سیستمی، تا زمانی که ما «زیرساخت اعتماد» را در فرهنگ سازمانی بازسازی نکنیم، پیشرفته‌ترین متدولوژی‌های مدیریت دانش و برنامه‌های منتورینگ نیز به درهای بسته خواهند خورد. اگر می‌خواهیم تجربیات سازمانی ماندگار شوند، اول باید هزینه اعتماد کردن را پایین بیاوریم و فضایی امن برای گشودن صندوقچه‌های ذهن خلق کنیم.

نظرها