اپیزود ۵۹: گل‌عذاری خوش - غزل شماره ۲۸۹، با آهنگ

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

گل‌عذاری خوش غزل شمارهٔ ۲۸۹ کنارِ آب و پایِ بید و طبعِ شعر و یاری خوش معاشر دلبری شیرین و ساقی گل‌عذاری خوش الا ای دولتی طالع، که قدرِ وقت می‌دانی گوارا بادَت این عِشرت که داری روزگاری خوش هر آن کس را که در خاطر ز عشقِ دلبری باری‌ست سِپندی گو بر آتش نِه، که دارد کار و باری خوش عروسِ طَبع را زیور ز فکرِ بِکر می‌بندم بُوَد کز دستِ ایّامم به دست اُفتَد نگاری خوش شبِ صحبت غنیمت دان و دادِ خوش‌دلی بِستان که مهتابی دل‌افروز است و طَرْفِ لاله زاری خوش مِیی در کاسهٔ چشم است ساقی را بِنامیزد که مستی می‌کند با عقل و می‌بخشد خُماری خوش به غفلت عمر شُد حافظ، بیا با ما به می‌خانه که شنگولانِ خوش باشت بیاموزند کاری خوش

نظرها