شمارۀ 38- غزلی از سپیده سامانی

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

خزان و باد مهاجر ، دو کاروان و زمستان ‏ دو خط زرد و موازى، دو انتظار، دو پایان‏ خزان و باد مهاجر، دو کاروان و زمستان‏ پرنده شعر غمش را سرود و رفت - از آن پس، نماند سایۀ سروى به رهگذار، غزلخوان‏ از این کرانۀ آبى نفیر مرگ شنیدم‏ که رود با سفر ابرها گذشت شتابان‏ چو برگرفت سحر زاد و برگ کوچه، ندیدى‏ که مرزبان شفق خون گریست در غم هجران‏؟ در آن زمان که به تن داشت جامۀ سیهش را ستاره با شب و شهرش وداع کرد چه آسان‏ تمام خاطره‏ها را به خاک بُرد نسیمى‏ که در دقایق تدفینِ عشق بود پریشان‏ فریب را سر اغفال نیست قصه مگویش‏ که ماه سوخته باور کند حقیقت نقصان‏ «سپیده»، شعر تو از سرخ و سبز بود، چه آمد؟ مرا سیاه بخواهید و بس در این شب ویران

نظرها