E16

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

زمان، در «پارک هوایی» متوقف شده بود. هیچ چیز از بیست سال قبل تغییر نکرده بود. تنها نشانۀ گذشت زمان، خوردگی نیمکت­های سیمانی و تعداد بیشتر یادگاری­های روی تنۀ درختای اوکالیپتوس بود. انگار در این مدت سگ سیاه افسردگی هر وقت فرصت می­کرده یه سری به این پارک خلوت و نکبتی می­زده و نیکمت­ها رو گله­ به ­گله گازگاز می­کرده و بعد از سر بی­ حوصلگی با خریت پرزوری، روی تنۀ درختا مزخرف می­ نوشته که: خط نوشتم که خر کند خنده!!! جالبه که حتی بنگی­ های پارک هم همونا بودن حالا گیرم بی­ دندون­ تر و ریقونه­ تر از بیست سال پیش. «زمان» خیلی بی­رحمه! انگار خودش انتخاب می­کنه که برای کی بدوه و کنار کی قدم بزنه. وای به­ حال کسی که بهش گیر بده؛ می­شه عینهو «یوسین بولت» روی تردمیل. با چنان سرعتی می­دوه که می­تونی توی آیینه با چشمای خودت ردپاهاش رو توی سر و صورتت ببینی.

نظرها