برای یک آزادی جدید - فصل چهارم - مسائل

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

روتبارد در این فصل از کتاب، پرسشی استراتژیک مطرح می‌کند: اگر به بحران‌های عدیده‌ی جامعه‌ی معاصر — از مالیات‌های خردکننده و بحران‌های شهری گرفته تا مداخلات نظامی، آلودگی‌های زیست‌محیطی و انحصارهای اجباری در حوزه‌ی انرژی و مخابرات — نگاهی بیفکنیم، آیا می‌توان وجه اشتراکی میان آن‌ها یافت؟پاسخ او به طرز بی‌رحمانه‌ای روشن است: «دولت»، با دخالت‌های مداوم و سیطره‌جویانه‌ی خود، نه تنها راه‌حل این مشکلات نیست، بلکه مسبب اصلی آن‌هاست.۱. مالیات: دزدی در پوشش قانونروتبارد مالیات را نه یک فریضه‌ی مدنی، بلکه «انحصاری قهری» می‌داند که تنها در اختیار دولت است. وی با اشاره به جنبش‌های ضد مالیاتی در ایالات متحده — از جمله پیشنهاد «جارویس-گان» (Jarvis-Gann) در کالیفرنیا — استدلال می‌کند که وقتی «مالیات‌های سنگین و فزاینده»، انگیزه‌ها و عقل معاش را در بازار فلج می‌کنند، شورش علیه این نهادِ مداخله‌گر، واکنشی طبیعی است.۲. بحران‌های ساختاری: از ویتنام تا متروی نیویورکروتبارد پارادایم «شکست دولت» را در حوزه‌های مختلف به تصویر می‌کشد:سیاست خارجی: جنگ ویتنام را نه یک ضرورت ملی، بلکه یک «فاجعه‌ی تمام‌عیار» می‌داند که محصول ماشین جنگی دولت فدرال است.خدمات شهری و حمل‌ونقل: متروی نیویورک، راه‌آهن‌های فرسوده و فرودگاه‌های شلوغ، همگی قربانی «قانون‌گذاری‌های کارتل‌ساز» و یارانه‌هایی هستند که نهایتاً به ناکارآمدی تخصیص منابع منجر شده‌اند.آموزش و پرورش: نهاد آموزش عمومی که روزگاری نماد پیشرفت بود، اکنون به دلیل «قوانین حضور اجباری» و دیوان‌سالاری دولتی، به عرصه‌ای برای تنش‌های اجتماعی و افت کیفیت تبدیل شده است.۳. اسطوره‌ی «جامعه‌ی ثروتمند» و نقد گالبریت روتبارد به طور مشخص به «جان کنت گالبریت» (John Kenneth Galbraith) و کتاب «جامعه‌ی ثروتمند» او می‌تازد. او استدلال می‌کند که گالبریت اگرچه به درستی تشخیص داده که «بخش دولتی کانون ناکامی‌های اجتماعی است»، اما در یک خطای استراتژیک، نسخه‌ی غلطی می‌پیچد: سرازیر کردن پول و منابع بیشتر به سمت همان دولتِ ناکارآمد. روتبارد این پرسش بنیادین را مطرح می‌کند که آیا مشکلات، ریشه در «ذاتِ خودِ دولت» ندارند؟۴. «واترگیت» و زوال اعتماد روتبارد ماجرای واترگیت را نه یک اتفاق گذرا، بلکه نماد «سندرم تروماتیک» اعتماد عمومی به سیاست‌مداران می‌داند. او استدلال می‌کند که پیش از واترگیت، «اعتماد ساده‌لوحانه» به نهادهای قدرت وجود داشت، اما پس از افشای فساد سیستماتیک ریاست‌جمهوری و نهادهای امنیتی (CIA و FBI)، این نقاب فرو افتاد و دیگر بازگشت‌ناپذیر است. او با ارجاع به «سسیلیا کنیون» نتیجه می‌گیرد که تردید نسبت به قدرت، نه یک ناهنجاری، بلکه یک وظیفه‌ی عقلی برای حفظ آزادی است.جمع‌بندی: سنتز لیبرتارینفصل چهارم روتبارد، مانیفستی است در نقد «دولت‌گرایی». او نشان می‌دهد که هر جا انحصار وجود دارد (از مخابرات و پست گرفته تا تولید پول و رسانه)، کیفیت فروپاشیده و ناکارآمدی جایگزین رقابت آزاد شده است. راه حل از دیدگاه او، نه اصلاحِ «نحوه‌ی دخالت» دولت، بلکه بازپس‌گیری حوزه‌های عمومی و خصوصی از دستِ انحصارات دولتی است؛ مسیری که او در فصول بعدی کتاب، به عنوان افق «لیبرتاریسم جدید» ترسیم می‌کند.

نظرها