پادگرد
کاور احساسات ما...
یک فنجان تامل دیگر

احساسات ما...

۲۶ مرداد ۱۴۰۱ · 3 دقیقه

شنیدن و نگه‌داشتن این اپیزود

پخش را شروع کن؛ هنگام رفتن به صفحه‌های دیگر هم ادامه پیدا می‌کند.

برای خواندن و مرور دوباره

گفت‌وگو را به متن همراهت تبدیل کن

متن کامل و خوانای این اپیزود در Word و PDF، همراه با نقشهٔ تصویری موضوعات.

دریافت متن کامل اپیزود

کتابخانه و بازخورد

برای شناخت بهتر پیش از شنیدن

این اپیزود هنوز بررسی عمیق نشده است

در اپیزودهای بررسی‌شده، پادگرد خلاصه، محورهای گفتگو، فصل‌های قابل پخش و پرسش‌های مهم را از متن اپیزود استخراج می‌کند.

تحلیل این اپیزود

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

انگار آدمی نمی‌تونه طولانی مدت شادی رو تاب بیاره انگار نمیتونه طولانی مدت زندگیش کنه، انگار بعد از یه مدتی باید یه موضوعی از گذشته و آینده بجوره و بهش آویزون شه و بره تو غصه و نگرانی و حسرت و نشخوار فکری و احساس فقر در ابعاد متفاوت زندگی... انگار که دیفالت ذهن آدمی غم و حسرت و کمبود و ناخوش احوالیه ... این واقعیتی عجیییب، غریییب و بس بزرگیه که تضاد عجیییبتری با دیفالت وجودی و ذات آدمی داره .. چرا که ذات آدمی از منبعی کامل از بهزیستی و سرور، ثروت و فراوانی ، آرامش و آسودگی به طور پیوسته سرریز میشه .. بله سرریز شدن و نه حتی فقط پر شدن .. ذات و فطرت آدمی برای فقط یک صیانت نفس خلق نشده که آفریده شده برای کیمیاگریِ بُعد انسانی به جنسی از معنویتی الهی در شمایلی از زمینی بودن .. هر یک لحظه همه جسم ما در حال تغییر است... به سمت سلامتی و بازسازی چون هوشمندی هر سلول، دستور سلامتی، بهزیستی و تکامل را در خود دارد ، جهان در حال تغییر و دگرگونیست، کهکشانها در حال تبدیل شدنند .. این روان آدمی ست که میل به میخ شدن در گذشته و آینده را دارد ... غافل از اینکه زندگی در هر اینجا و اکنونی به تمامیت میرسد و دَوَران به دَوَرانِ هر اینجا و اکنونی، تمامیت را به سوی کمالی واحد پیش میبرد ..

نظرها

هنوز نظری نوشته نشده.