انسان و حکومت

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق/ثبت است بر جریده‌ی عالم دوام ما ، این تصویر انسان در ذهن مردم است که ساختار و گوهر حکومت و سازمان‌های سیاسی و حقوقی و اقتصادی و همچنین قانون اساسی را در یک اجتماع معین می‌سازد. نخستین تصویر انسان در فرهنگ ایران هزاره‌ها جمشید بود، که میتراییان و موبدان زرتشتی کیومرث را جایگزین آن ساختند که ویژگی اصلی آن مردن و نرینگی بود! و این کار یعنی، آنکه می‌میرد در او مهر نیست و همه‌ی اندامهای او فلزیست، چراکه جاودانگی را در فلز بودن می‌دانستند. سرش از سرب، مغزش از سیم، پایش از آهن، استخوانش از روی، چشمش از آبگینه، بازویش از پولاد و جانش از زر است! درحالیکه جاودانگی در فرهنگ نخستین ایران فقط به یک چیز بستگی داشت، و آن مهرورزی بود. سیامک (سیا=سه + مک=مغ) به معنای سه‌خوشه یا همان سیمرغ باشد. بر فراز درخت انسان سیمرغ پیدایش می‌یابد و از این تخم است که سال نو و جهان نو پدید می‌آید. هر قانونی هنگامی اساسی است که مردم سرچشمه‌ی آن باشد. در حکومت و سیاست باید طبیعت انسان اندازه‌گذار باشد. واژه‌ی اندازه در ایران باستان به معنای باهم دویدن و حرکت کردن و روییدن.. بود. اشخاص بسیاری از روی نادانی فردوسی را حکیم فردوسی می‌نامند، و خیال می‌کنند که با این لقب افتخاری نصیب او می‌کنند! غافل از اینکه حکیم و حاکم به یهوه و پدر آسمانی و اللّه گفته می‌شود که هم‌گوهر با انسان نیستند.. یکی (کیومرث) هنوز به دنیا نیامده فکر مردن است و دیگری (جمشید) در اندیشه‌ی بهشت ساختن از جهان و جشنگاه در گیتی است

نظرها