غزل ۳۵۵: حالیا مصلحت وقت در آن میبینم

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینم _ که کشم رخت به میخانه و خوش بنشینم// جام می گیرم و از اهل ریا دور شوم _یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینم // جز صراحی و کتابم نبود یار و ندیم _ تا حریفان دغا را به جهان کم بینم // سر به آزادگی از خلق برآرم چون سرو _ گر دهد دست که دامن ز جهان درچینم// بس که در خرقه آلوده زدم لاف صلاح _ شرمسار از رخ ساقی و می رنگینم// سینه تنگ من و بار غم او هیهات _مرد این بار گران نیست دل مسکینم // من اگر رند خراباتم و گر زاهد شهر_ این متاعم که همی‌بینی و کمتر زینم// بنده آصف عهدم دلم از راه مبر _ که اگر دم زنم از چرخ بخواهد کینم // بر دلم گرد ستم‌هاست خدایا مپسند_ که مکدر شود آیینه مهرآیینم

نظرها