پادگرد
کاور تصمیمی که در کودکی برای تمام عمرمان گرفتیم (۴/۸)
ایستگاه فکر

تصمیمی که در کودکی برای تمام عمرمان گرفتیم (۴/۸)

۲ شهریور ۱۴۰۵ · 24 دقیقه

شنیدن و نگه‌داشتن این اپیزود

پخش را شروع کن؛ هنگام رفتن به صفحه‌های دیگر هم ادامه پیدا می‌کند.

برای خواندن و مرور دوباره

گفت‌وگو را به متن همراهت تبدیل کن

متن کامل و خوانای این اپیزود در Word و PDF، همراه با نقشهٔ تصویری موضوعات.

دریافت متن کامل اپیزود

کتابخانه و بازخورد

برای شناخت بهتر پیش از شنیدن

این اپیزود هنوز بررسی عمیق نشده است

در اپیزودهای بررسی‌شده، پادگرد خلاصه، محورهای گفتگو، فصل‌های قابل پخش و پرسش‌های مهم را از متن اپیزود استخراج می‌کند.

تحلیل این اپیزود

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

گاهی با وجود تمام موفقیت‌ها، تهِ دلمان احساس می‌کنیم هنوز چیزی کم است. انگار دیگران همیشه بهتر، قوی‌تر یا «بلدتر» از ما هستند و ما فقط سعی می‌کنیم خودمان را به آن‌ها برسانیم یا ضعف‌های پنهانی‌مان را از چشم بقیه دور نگه داریم. در این قسمت، به ریشه‌ی این احساسِ دائمیِ «کم‌بودن» می‌پردازیم. وضعیتی عاطفی که در سال‌های اول زندگی شکل گرفته و به آن می‌گوییم: «من خوب نیستم، اما تو خوبی». بررسی می‌کنیم که چگونه این برداشتِ اولیه، به زیربنای تمام رفتارهای دفاعی ما در بزرگسالی تبدیل می‌شود. شاید با بازگشت به آن نقطه، متوجه شوید که آن حسِ قدیمیِ بی‌کفایتی، نه یک حقیقتِ محض، بلکه تنها تصمیمی است که یک کودک در دنیایی بسیار بزرگتر از خودش گرفته است.

نظرها

هنوز نظری نوشته نشده.