آناتومی بالینی برای پرستاران (قسمت دوم)

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

درک عمیق آناتومی عضلانی-اسکلتی، فراتر از حفظ نام عضلات، سنگ بنای مداخلات ایمن و مؤثر پرستاری است. این بخش به تشریح ساختار کلاسیک عضلات منتخب می‌پردازد تا مبنایی برای کاربردهای بالینی (به ویژه تزریقات عضلانی) فراهم کند. عضله دلتوئید (Deltoid): این عضله ضخیم و مثلثی شکل، برجستگی شانه را می‌سازد. مبدأ (Origin) آن وسیع بوده و شامل یک‌سوم خارجی کلاویکول (ترقوه)، زائده آکرومیون (Acromion) و خار اسکاپولا (Scapular Spine) است. تمام این الیاف به سمت پایین همگرا شده و به برجستگی دلتوئید (Deltoid Tuberosity) در سطح خارجی استخوان هومروس (بازو) متصل می‌شوند. عصب‌دهی آن توسط عصب آگزیلاری (Axillary Nerve) تأمین می‌شود. گروه عضلات گلوتئال (Gluteal Group): این گروه شامل سه عضله اصلی است: گلوتئوس ماکسیموس (Gluteus Maximus) (بزرگترین و سطحی‌ترین، مسئول اکستنشن ران)، گلوتئوس مدیوس (Gluteus Medius) و گلوتئوس مینیموس (Gluteus Minimus). از منظر بالینی، گلوتئوس مدیوس که در عمق ماکسیموس قرار دارد، عضله هدف در تزریقات ونتروگلوتئال است و نقش حیاتی در ثبات لگن هنگام راه‌رفتن دارد. گروه عضلات چهارسر ران (Quadriceps Femoris): این گروه قدرتمند در کمپارتمان قدامی ران، مسئول اصلی اکستنشن (صاف کردن) زانو است. این گروه شامل چهار عضله است: رکتوس فموریس (Rectus Femoris)، واستوس لترالیس (Vastus Lateralis)، واستوس مدیالیس (Vastus Medialis) و واستوس اینترمدیوس (Vastus Intermedius). عضله واستوس لترالیس به دلیل حجم زیاد و دور بودن از اعصاب و عروق اصلی، محل ارجح برای تزریق عضلانی (IM) در نوزادان و کودکان نوپا است.

نظرها