پادگرد
کاور کلیسای تادئوس و بارتوقیمئوس مقدس
تهران و کوچه هایش

کلیسای تادئوس و بارتوقیمئوس مقدس

۱۰ بهمن ۱۴۰۴ · 9 دقیقه

شنیدن و نگه‌داشتن این اپیزود

پخش را شروع کن؛ هنگام رفتن به صفحه‌های دیگر هم ادامه پیدا می‌کند.

برای خواندن و مرور دوباره

گفت‌وگو را به متن همراهت تبدیل کن

متن کامل و خوانای این اپیزود در Word و PDF، همراه با نقشهٔ تصویری موضوعات.

دریافت متن کامل اپیزود

کتابخانه و بازخورد

برای شناخت بهتر پیش از شنیدن

این اپیزود هنوز بررسی عمیق نشده است

در اپیزودهای بررسی‌شده، پادگرد خلاصه، محورهای گفتگو، فصل‌های قابل پخش و پرسش‌های مهم را از متن اپیزود استخراج می‌کند.

تحلیل این اپیزود

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

تاریخ تهران فقط به کاخ‌ها و عمارت‌های شاهی محدود نمی‌شود؛ در دل این شهر، نشانه‌هایی از همزیستی ادیان و اقوام مختلف دیده می‌شود. یکی از مهم‌ترین این نشانه‌ها، کلیسای تادئوس و بارتوقیمئوس مقدس است که قدمت آن به دوره زندیه و سال ۱۱۴۷ خورشیدی، هم‌زمان با سلطنت کریم‌خان زند بازمی‌گردد. این کلیسا نخستین عبادتگاه ارمنیان تهران است و در کوچه ارامنه، حوالی بازار حضرتی خیابان مولوی قرار دارد. بر اساس روایت‌های تاریخی، ارمنیان پیش از دوره قاجار و حتی در زمان نادرشاه افشار به تهران مهاجرت کرده بودند و با افزایش جمعیت خود، این کلیسا را بنا کردند. به‌دلیل شغل شیشه‌بری برخی سازندگان آن، کلیسا به «جام‌بران» نیز شهرت دارد. از نظر معماری، کلیسای تادئوس و بارتوقیمئوس الگوبرداری‌شده از کلیساهای ارامنه جلفای اصفهان است؛ بنایی ساده، یک‌طبقه، با مصالح خشت و آجر، بام کاهگلی، در و پنجره‌های چوبی و بدون برج ناقوس. طراحی ورودی‌ها و اختلاف سطح حیاط و شبستان نشان می‌دهد که مراسم مذهبی ارمنیان به‌صورت دور از دید عموم برگزار می‌شده است. نقاشی‌های دیواری کلیسا، شامل تصاویر گل، پرندگان و حتی چهره‌هایی از سفرای روس و انگلستان، از جذاب‌ترین بخش‌های این بناست که پس از ریزش گچ دیوارها در دهه ۱۳۴۰ آشکار شد. همچنین سنگ‌قبرهای داخل کلیسا و حیاط آن، از نظر تاریخی و اجتماعی اهمیت زیادی دارند و یادگار شخصیت‌های شاخص آن دوران هستند. این کلیسای تاریخی در سال ۱۳۷۸ با شماره ۲۵۰۰ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد و در سال ۱۳۸۲ مورد مرمت قرار گرفت؛ بنایی که امروز، نماد تنوع فرهنگی و دینی تهران قدیم به شمار می‌رود. با صدای بهزاد بهادر

نظرها

هنوز نظری نوشته نشده.