جدی بودن تنوع فرهنگی در امر هدایت، در تعالیم رضوی (ع)

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

بسم الله الرحمن الرحیم ان شاء الله در بهار سال ۱۴۰۵ قرار است ششمین کنگره جهانی حضرت رضا علیه‌السلام در مشهد مقدس برگزار شود که پیش‌نشتهای علمی آن مدتی است آغاز شده است. بیست و یکمین پیش‌نشست آن در شهر مقدس قم با همکاری دانشگاه باقرالعلوم علیه السلام با عنوان فوق و ذیل بند ۳۱ از موضوعات فراخوان «نقش و آموزه های حضرت رضا (علیه السلام) در ترویج فرهنگ گفت وگو به عنوان به حساب آوردن دیگران در تعاملات بین فرهنگی» برگزار شد: دریافت فایل صوتی از اینجا ان شاء‌الله اصل این سخنرانی به صورت یک مقاله علمی‌-پژوهشی بزودی در اختیار علاقمندان قرار خواهد گرفت. چکیده سخنرانی تردیدی نیست که مهمترین ویژگی امام «حجت» بودن اوست؛ یعنی اساسا در ادبیات شیعه، امام از آن جهت که حجت خداوند بر بندگان است مورد توجه قرار دارد و حجت، یعنی کسی که کار هدایت با او انجام می‌پذیرد و روز قیامت با اوست که بر بندگان احتجاج می‌شود. ذهنیت اغلب پیروان ادیان، از جمله اکثریت مسلمانان و شیعیان، از هدایت، یک امر ثابت و مشترک بین تمام انسانهاست؛ یعنی یک برنامه واحد و صراط مستقیم واحدی که همه باید در آن مسیر به طور کاملا یکسان حرکت کنند تا به سعادت برسند. در واقع، ما برای وحدت فرهنگی (و حتی کثرتی که صرفا در طول وحدت باشد) ایده‌ داریم، اما غالبا برای کثرت فرهنگی ایده‌ای نداریم و گمان ما این است که تعبیر قرآنی «أمت واحدة» دلالت دارد که اسلام صرفا یک نحوه فرهنگ واحد برای عموم انسانها می‌پسندد و تنها یک الگو برای هدایت انسان ارائه می‌کند. این در حالی است که گسترش ارتباطات در جهان امروز، مساله تنوع فرهنگی (که ریشه در تنوع زبانی دارد) را به عنوان یک واقعیت انکارناپذیر در مقابل دید همگان قرار داده است و عموم فرهنگ‌شناسان رویکردهایی که درصدد یکسان‌سازی فرهنگی برمی‌آیند را ناشی از نشناختن انسان می‌دانند. اما مشکل در اینجاست که اغلب فرهنگ‌پژوهان به خاطر تنوع انکارناپذیر فرهنگها که هریک اقتضاءات خاص خود را دارد به یک نوع رویکرد نسبی‌گرایانه متمایل می‌شوند. مساله این است چگونه می‌توان بین هدایت کردن انسانها (که پیش فرض آن قبول یک حقیقت قطعی است) با قبول تنوع فرهنگی جمع کرد. در کلمات امام رضا ع، توضیح داده شده است که امام که حجت خدا بر بندگان است، حجت بودنش در گروی این است که همه زبانها (یعنی همان عامل اصلی تنوع فرهنگها) را می‌داند و در عین حال فصل الخطاب هم هست و اصلا فصل‌الخطاب بودنش در بستر همین آشنایی‌اش با تمام زبانهاست. لازمه این سخن آن است که امام ع کسی است که از طرفی تنوع فرهنگها را به رسمیت می‌شناسد (چون تنوع زبانها را به رسمیت شناخته و امامت خود را بدان مرتبط دانسته) و از سوی دیگر، فصل‌الخطاب بودنش (که همان نشان‌دادن قطعی حقیقت است که فیصله‌بخش همه خطابات می‌باشد)‌ ناظر به تمام زبانهاست؛ و او به تعبیر امیرالمومنین ع «امیر کلام» هم هست، نه اسیر کلام؛‌یعنی در هر زبانی که وارد می‌شود صرفا منفعل نیست، بلکه کاملا بر آن زبان مسلط است و در عمیق‌ترین لایه‌های آن فرهنگ حضور دارد و از این روست که فصل الخطاب را در دل هر فرهنگی می‌تواند ارائه دهد. بدین ترتیب، در عین به رسمیت شناختن تنوع فرهنگی، از قطعی بودن حقیقت ذره‌ای عدول نمی‌شود. The post جدی بودن تنوع فرهنگی در امر هدایت، در تعالیم رضوی (ع) first appeared on حسین سوزنچی .

نظرها