پادگرد
کاور شمس لنگرودی | چتر سوراخ (شعر شماره ۱۷)
شمس لنگرودی | با صدای خودش

شمس لنگرودی | چتر سوراخ (شعر شماره ۱۷)

۲۰ بهمن ۱۴۰۳ · 1 دقیقه

شنیدن و نگه‌داشتن این اپیزود

پخش را شروع کن؛ هنگام رفتن به صفحه‌های دیگر هم ادامه پیدا می‌کند.

برای خواندن و مرور دوباره

گفت‌وگو را به متن همراهت تبدیل کن

متن کامل و خوانای این اپیزود در Word و PDF، همراه با نقشهٔ تصویری موضوعات.

دریافت متن کامل اپیزود

کتابخانه و بازخورد

برای شناخت بهتر پیش از شنیدن

این اپیزود هنوز بررسی عمیق نشده است

در اپیزودهای بررسی‌شده، پادگرد خلاصه، محورهای گفتگو، فصل‌های قابل پخش و پرسش‌های مهم را از متن اپیزود استخراج می‌کند.

تحلیل این اپیزود

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

▨ نام شعر: چتر سوراخ (شعر شماره ۱۷) ▨ شاعر: شمس لنگرودی ▨ با صدای: شمس لنگرودی ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ــــــــــــــــــ دوردست در جامه‌های سپید تابستانیِ‌شان، برزِگران هم‌چون پرندگان به نظر می‌رسیدند: شاد، بازی‌کنان، رویاوار. از رودخانه‌های خشک و سنگلاخِ تشنه و خاربوته‌ها گذشتیم در زیرِ ابرِ پرندگان کنار ساقه‌های علف، و به گندم‌زاران سپید رسیدیم آن‌جا که برزگران در جامه‌های سپید و درازشان تکیده و مهتابی خاموش و مرده به نظر می‌رسیدند. ▨ شمس لنگرودی شعر شماره ۱۷ از دفتر شعر چتر سوراخ

نظرها

هنوز نظری نوشته نشده.