احمد شاملو | بیابان را سراسر مه گرفته است

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

▨ نام شعر: مه (بیابان را سراسر مه گرفته است) ▨ شاعر: احمد شاملو ▨ با صدای: احمد شاملو ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ـــــــــــــــــ بیابان را سراسر مه گرفته است. چراغِ قریه پنهان است موجی گرم در خونِ بیابان است بیابان، خسته لب بسته نفس بشکسته در هذیانِ گرمِ مه، عرق می‌ریزدش آهسته از هر بند. «ــ بیابان را سراسر مه گرفته است. [می‌گوید به خود، عابر] سگانِ قریه خاموش‌اند. در شولای مه پنهان، به خانه می‌رسم. گل‌کو نمی‌داند. مرا ناگاه در درگاه می‌بیند، به چشمش قطره اشکی بر لبش لبخند، خواهد گفت: «ــ بیابان را سراسر مه گرفته است… با خود فکر می‌کردم که مه گر همچنان تا صبح می‌پایید مردانِ جسور از خفیه‌گاهِ خود به دیدارِ عزیزان بازمی‌گشتند.» □ بیابان را سراسر مه گرفته است. چراغِ قریه پنهان است، موجی گرم در خونِ بیابان است. بیابان، خسته لب‌بسته نفس‌بشکسته در هذیانِ گرمِ مه عرق می‌ریزدش آهسته از هر بند… ▨ احمد شاملو - ۱۳۳۲ از دفتر شعر هوای تازه چاپ شده به سال ۱۳۳۶

نظرها