حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۳۵

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

برو به کارِ خود ای واعظ این چه فریادست ‌ مرا فِتاد دل از ره، تو را چه اُفتادست؟ ‌ ‌ میان او که خدا آفریده است از هیچ ‌ دقیقه‌ایست که هیچ آفریده نَگشادست ‌ به کام تا نرساند مرا لبش، چون نای نصیحتِ همه عالم به گوشِ من بادست گدایِ کویِ تو از هشت خُلد، مستغنیست اسیرِ عشقِ تو از هر دو عالم آزادست اگر چه مستیِ عشقم خراب کرد ولی اساسِ هستیِ من زان خراب، آبادست دلا مَنال ز بیداد و جورِ یار که یار تو را نصیب همین کرد و این از آن دادست برو فَسانه مخوان و فُسون مدم حافظ کز این فسانه و افسون مرا بسی یادست

نظرها