معماری ماندگار روز هفتم

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

پارادوکسِ دویدن؛ وقتی «کیفیت» در سکون متولد می‌شود بامدادانِ من سال‌هاست که با ریتم منظم گام‌هایم روی زمین معنا پیدا می‌کند؛ تکرارِ یک کدهای همیشگی بین ساعت ۵ تا ۵:۳۰ صبح. شش کیلومتر دویدن، نفس کشیدن در خنکای اول صبح و تماشای بیدار شدن شهر. این دویدن برای من فقط یک ورزش نبود، یک آیینِ روزانه برای جلا دادن به ذهن بود. اما چند روزی است که یک مصدومیت—پارگی منیسک پای چپ—و پی‌نوشتِ صریح نسخه پزشک، این ریتم همیشگی را تغییر داده است. زمین‌گیر شدنِ موقت برای کسی که عادت به دویدن دارد، در ابتدا شبیه به یک ترمز اضطراری و ناخوشایند است. اما نگاه سیستمی به من یاد داده است که هیچ توقفی بی‌حکمت نیست. امروز صبح، به جای پیاده‌رو، روی صندلی آشپزخانه نشستم. لیوان سفید بزرگِ پر از شیر گرم را دست گرفتم و به جای صدای گام‌هایم روی آسفالت، به پادکست جافکری گوش سپردم که داشت از «ذهن‌آگاهی» (Mindfulness) می‌گفت. همان‌طور که گرمای لیوان را حس می‌کردم، مکالمه به یک مرز ظریف و درخشان رسید: تفاوت میان Doing (انجام دادن) و Being (بودن). در دنیای مدیریت و حتی در زندگی شخصی، ما غرق در Doing هستیم؛ می‌دویم، چک‌لیست‌ها را تیک می‌زنیم، پروژه تحویل می‌دهیم و کمیتِ روزهایمان را پر می‌کنیم. این لایه، لایهٔ «کمیت» است. اما Being یعنی حضور داشتن، یعنی کیفیتِ جاری در همان لحظه، بدون دست‌وپا زدن برای دستاورد بعدی. در واقع: Doing یک کمیت است، اما Being کیفیت است؛ و در ترازوی کل‌نگرِ هستی، همیشه کیفیت بر کمیت غلبه می‌کند. همان‌طور که جرعه‌ای از شیر نوشیدم، خطی ناپدید میان این مفهومِ شرقی و یکی از بزرگ‌ترین آموزگاران مدیریت غربی در ذهنم ترسیم شد: دکتر ویلیام ادواردز دمینگ. دمینگِ بزرگ جملهٔ معروفی دارد که می‌گوید: «کیفیت خودش، خودش را پیدا می‌کند.» (Quality finds its own way). دمینگ معتقد بود اگر سیستم را درست بچینید، به انسان‌ها فضا بدهید و روی بهبود مستمرِ فرآیند تمرکز کنید، کیفیت به عنوان یک نتیجهٔ طبیعی و ذاتی پدیدار خواهد شد، نیازی به زور زدن و کنترل‌های فرسایشی نیست. حالا این دو تکهٔ پازل در ذهن من چفت می‌شوند: Being همان بستر کیفی است که دمینگ از آن می‌گفت. وقتی شما در وضعیتِ «بودن» و ذهن‌آگاهی قرار دارید، فرآیند را با بالاترین کیفیت زیست می‌کنید، و نتیجه (که همان کیفیت است) خود به خود راهش را باز می‌کند و نمایان می‌شود. شاید پای چپ من چند روزی توان دویدن و پر کردنِ کمیتِ ۶ کیلومتر را نداشته باشد، اما ذهن من در سکونِ این بامداد، کیفیتِ عمیق‌تری از «حضور» را تجربه کرد. گاهی باید از دویدن دست کشید تا کیفیت را نه در سرعتِ گام‌ها، بلکه در عمقِ نگاه پیدا کرد. نکات کلیدی روز هفتم: پارادوکسِ سکون: ترمزهای اجباری زندگی (مثل یک مصدومیت)، فرصتی سیستمی برای بازنگری از لایهٔ عملکرد (Doing) به لایهٔ ماهیت (Being) هستند. غلبهٔ کیفیت بر کمیت: ابعاد ملموس و کمی زندگی چرخ دنده‌ها را می‌چرخانند، اما این کیفیتِ حضور و معناست که به چرخ دنده‌ها جهت می‌دهد. نگاه دمینگ در زندگی فردی: کیفیت یک محصول تحمیلی نیست؛ حاصلِ فرآیندی ممارست‌آمیز، آگاهانه و آرام است. وقتی درست «باشیم»، کیفیتِ کار و زندگی خود را نشان خواهد داد. نظر شما چیست؟ آیا لحن پادکستی و این گره‌خوردگیِ ذهن‌آگاهی با دمینگ، همان نقشی بود که می‌خواستید برای روز هفتم ماندگار کنید؟ #مدیریت #رهبری #نقش_مانندگار #تفکر_سیستماتیک #MIM #چالش_رهبری علی_منتظرالظهور#منتورینگ_مدیریت و رهبری سازمانی و صنعتی #کوچینگ _سازمانی #معماری_دانش_سازمانی#معماری_ماندگار#www.alimontazer.com#www.farbodsanatco.com

نظرها