ایپزود روز بیست و سوم معماری ماندگار

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

معماری ماندگار - روز بیست و سوم ذهنِ پف‌فیل‌شده و گریز از پیام‌های جدید وقتی ظرف ذهنتان تا لبه از شلوغی، خستگی و پیش‌فرض‌ها پر شده است، چطور انتظار دارید راه‌حل‌های جدید راهی به درون پیدا کنند؟ دیروز در فروشگاه مشغول خرید بودم که موبایلم زنگ خورد. یکی از دوستان قدیمی‌ام که مدیرعامل یک شرکت موفق در حوزه روانکارهای پوستی است، با صدایی به غایت خسته پشت خط بود. گفت: «علی، این چند روز این‌قدر درگیر بوده‌ام که قرارِ اولِ هفته‌مان را کاملاً فراموش کردم. عذر می‌خواهم...» و بعد شروع کرد به گفتن از وضعیت به‌هم‌ریخته جامعه، بازار و فشارهای کسب‌وکار. همین‌طور که گوش می‌دادم، صدای سرریز شدنِ یک ذهنِ به‌شدت پر و آشفته را می‌شنیدم. با خودم گفتم وقتی ذهنِ یک رهبر این‌قدر شلوغ و متراکم است، دیگر جایی برای شنیدن، تحلیل و دریافت هیچ پیام جدیدی باقی نمی‌ماند. این تصویر مرا به یاد فرآیند ساخت شکوفه ذرت (پف‌فیل) انداخت. دانه‌های ذرت تا زمانی که دمای دیگ به حد مشخصی می‌رسد آرام هستند، اما به محض رسیدن به آن نقطه بحرانی، ناگهان منفجر می‌شوند، ظرف را سریع پر می‌کنند و از سر و روی آن بیرون می‌ریزند. امروز بیش از هر زمان دیگری با مدیرانی روبرو می‌شویم که ذهنشان دقیقاً مثل این ظرفِ پف‌فیل، پر، پف‌کرده و شلوغ است. این پرذهنی چنان فضایی را اشغال کرده که اجازه شنیدنِ مسیرها و راهکارهای نو را به آن‌ها نمی‌دهد. نتیجه‌اش هم جملات تکراری است که مدام در جلسات می‌شنویم: «فایده ندارد»، «این‌ها همه دکان است»، «من خودم همه‌چیز را بلدم»، «حرف‌های خودم را به خودم تحویل می‌دهند»... این وضعیت ما را یاد آن تمثیل عمیق در ادبیات خودمان و داستان‌های عرفانی می‌اندازد که تا زمانی که جامِ وجودت را از آبِ گل‌آلود و کهنه خالی نکنی، نمی‌توانی آن را با چشمه‌ی زلالِ نو پر کنی. به قول حضرت مولانا: «تا نشانِ سُمّ اسبت گم شود / ترکِ مَسکَن کن، قدم در راه نِه» یا آن حکایت معروف استاد ذن که آن‌قدر در فنجانِ پرِ مهمان چای ریخت تا سرریز شد و گفت: «ذهن تو هم مثل این فنجان است؛ تا ابتدا آن را خالی نکنی، چطور می‌توانم به تو چیزی بیاموزم؟» از منظر تفکر سیستمی، ذهنِ پر از آشفتگی، کانال‌های ورودیِ سیستمِ تصمیم‌گیری شما را مسدود می‌کند: ۱. نویز به جای سیگنال: در یک سیستمِ پرآشوب، مغز تفاوت بین نویزهای روزمره بازار و سیگنال‌های استراتژیک را گم می‌کند و همه‌چیز را به شکل تهدید می‌بیند. ۲. انسداد حلقه یادگیری (Learning Loop): وقتی پیش‌فرضِ «من خودم بلدم» فعال می‌شود، حلقه فیدبکِ سیستم قطع می‌شود. سیستم بدون فیدبک، در مسیر قبلی خود (حتی اگر بن‌بست باشد) با سرعت بیشتری حرکت می‌کند. ۳. فلجِ تحلیلی: پرذهنی منجر به تصمیم‌گیری‌های انفعالی و واکنشی می‌شود، نه تصمیم‌گیری‌های فعال و آینده‌نگر. یک رهبر قبل از اینکه سازمانش را خلوت و سیستماتیک کند، باید دیگِ جوشان و شلوغِ ذهنِ خودش را آرام کند. یک جمله برای تامل: سیستم‌ها در تاریکیِ تصمیم‌های تک‌بعدی فرو می‌ریزند. سوال امروز من از شما به عنوان یک رهبر این است: ظرف ذهن شما امروز با چه چیزهایی پر شده است؟ آیا فضایی برای ورود یک راه‌حل نجات‌بخشِ جدید باقی گذاشته‌اید، یا ظرفتان در حال سرریز شدن است؟ برای مطالعه یادداشت‌های بیشتر در حوزه ذهن‌آگاهی مدیریتی و سیستم‌سازی ذهنی، به وب‌سایت من سر بزنید: 🌐 www.alimontazer.com #معماری_ماندگار #مدیریت_ذهن #تفکر_سیستمی #رهبری_سازمانی #علی_منتظر-الظهور #سیستم_سازی #مدل_MIM

نظرها