ایپزود روز بیست و پنجم معماری ماندگار

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

روز بیست و پنجم معماری ماندگار وقتی دروغگویی و کتمان حقیقت در یک سازمان رواج پیدا می‌کند، ریشه‌ی آن را در چه می‌بینید؟ آیا مشکل از پرسنل است یا از ترسِ پنهان‌شده در اتاق مدیریت؟ در جریان فرآیند یادگیری بامدادی که بخش جدایی‌ناپذیر زندگی این روزهای من است، به تحلیل روان‌شناختیِ مفهوم «دروغ و کتمان» گوش می‌دادم. ناگهان ذهنم به سمت ساختارهای سازمانی پرکشید؛ به این واقعیتِ تلخ که وقتی در یک مجموعه، دروغگویی، پنهان‌کاری و مصلحت‌اندیشی‌های باطل به یک «ارزش پنهان» تبدیل می‌شود، بلافاصله زنجیره‌ای از عارضه‌ها مثل تملق، چاپلوسی و فساد اداری پشت سر آن رواج پیدا می‌کند. اما ریشه اصلی دروغ چیست؟ از نظر من، دروغ از جنس ترس است و آدم‌های دروغگو، انسان‌های ترسویی هستند. وقتی یک مدیر یا رهبر سازمانی می‌بیند که فرهنگِ پنهان‌کاری و دروغ بر مجموعه‌اش حاکم شده، پیش از هر توبیخی باید به آینه نگاه کند. این رواجِ دروغ، نشانه‌ی آن است که خودِ رهبر فردی به‌شدت ترسو است! او با چنگ و دندان سعی دارد ضعف‌ها و ترس‌های مدیریتی‌اش را بپوشاند و برای محافظت از این نهان‌خانه‌ی پر از وحشت، نیاز به یک پوسته دارد؛ پوستی به نام دروغ و کتمانِ واقعیت. این ساختار مرا یاد مکانیزم تخم‌مرغ انداخت. پوسته بیرونی، سفید، سخت و در عین حال شکننده است، اما کارکردش چیست؟ محافظت از مغزِ نرم، آسیب‌پذیر و روانِ درونی (زرده و سفیده). در باورهای سازمانی ما نیز، دروغ دقیقاً همان پوسته بیرونی و شکننده‌ی ترس است. در مثنوی معنوی ، مولانا داستانِ آن پادشاهی را می‌گوید که به دلیل خشم و استبدادش، هیچ‌کس جرات نداشت واقعیت را به او بگوید و همه با دروغ، اسبابِ دلخوشیِ مقطعیِ او را فراهم می‌کردند. شاه در توهمِ قدرت بود، اما در واقع، ترسی که در دل‌ها کاشته بود، پوسته‌ای از دروغ دور او تنیده بود که در نهایت مایه‌ی زوالش شد. از منظر تفکر سیستمی، فرهنگ دروغ یک ورودیِ معیوب به سیستم است: ۱. جایگزینی نویز به جای داده‌های واقعی: وقتی دروغ در سازمان نهادینه شود، سیستمِ گزارش‌دهی فلج می‌شود. مدیر اطلاعات غلط دریافت می‌کند و بر اساس داده‌های فانتزی، تصمیمات استراتژیکِ فاجعه‌بار می‌گیرد. ۲. حلقه بازخورد کور (Blind Feedback Loop): ترسِ موجود در سازمان، حلقه‌های بازخورد مثبت و منفی را قطع می‌کند. هیچ‌کس جرات نمی‌کند خطاهای خط تولید یا بحران‌های مالی را گزارش دهد. ۳. تخریب سرمایه اجتماعی: با شکسته شدنِ پوسته دروغ، اعتماد (که چسبِ نگهدارنده‌ی اجزای سیستم است) از بین می‌رود و سازمان از درون متلاشی می‌شود. رهبری ماندگار، نیازمند شجاعتِ رویارویی با حقایقِ تلخ است. سازمانی که با ترس مدیریت شود، معماری‌اش روی گسلِ دروغ بنا شده است. یک جمله برای تامل: سیستم‌ها در تاریکیِ تصمیم‌های تک‌بعدی فرو می‌ریزند. سوال امروز من از شما به عنوان یک رهبر این است: آیا پرسنل شما از گفتنِ حقیقت به شما می‌ترسند؟ آیا اتمسفری که ساخته‌اید، آدم‌ها را مجبور به ساختنِ پوسته‌ای از دروغ برای بقای خودشان کرده است؟ برای مطالعه یادداشت‌های بیشتر در زمینه سیستم‌سازی فرهنگی و معماری دانش سازمانی، به وب‌سایت من سر بزنید: 🌐 www.alimontazer.com #معماری_ماندگار #تفکر_سیستمی #فرهنگ_سازمانی #روانشناسی_رهبری#علی_منتظر #مدل_MIM #مدیریت_بر_اساس_شجاعت

نظرها