روزشصت و چهارم معماری ماندگار

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

معماری ماندگار — روز شصت و چهارم موضوع روز: وقتی مدیر حالش خوب نیست؛ عبور از «سندرم سوپرمن» و پذیرش مسیرهای سنگلاخِ رهبری پذیرش رنجِ رهبری؛ وقتی برای همه سوپرمنی، اما برای خودت... یک مغالطه بزرگ در ادبیات مدیریت وجود دارد: «مدیر همیشه باید پرانرژی، باانگیزه و شکست‌ناپذیر باشد!» اما واقعیت رهبری گاهی بسیار دردناک است. مواقعی در زندگی کاری پیش می‌آید که حالت از هرچه مدیریت و رهبری است به‌هم می‌خورد. روزهایی که همه از تو توقع دارند حلاّل تمام مشکلات باشی، اشتباه نکنی، به نیاز همه پاسخ بدهی و همیشه نقش «آدم خوبه» یا «سندرم سوپرمن» را بازی کنی! در چنین روزهایی حس می‌کنی هیچ‌کس تو را به عنوان یک «انسان» با تمام محدودیت‌ها و خستگی‌هایت نمی‌بیند؛ برای همه منابعی، اما برای خودت... من هم در طول بیش از ۳۰ سال مدیریت، بارها چنین روزهای تاریک و سنگینی را لمس کرده‌ام. اما مهم‌ترین درسی که از این رنج عمیق گرفتم چه بود؟ پذیرش واقعیت مسیر. رهبری یک اتوبان صاف و پنج‌بانده نیست. جاده مدیریت گاهی آسفالتِ هموار است، گاهی چاله و آسفالتِ فاجعه، گاهی خاکیِ صاف و گاهی سنگلاخی پرپیچ‌وقوس. کسی راننده و رهبر واقعی می‌شود که تمام این جاده‌ها را رانندگی کرده باشد. اتوبان‌های صاف فقط راننده‌های یک‌بعدی می‌سازند. پذیرش اینکه «حالِ بد و رنج، بخشی از ذات این مسیر است»، به انسان تاب‌آوری و اصالت می‌دهد. درس امروز برای مدیران: اگر امروز خسته‌اید و از نقش «سوپرمن بودن» به‌تنگ آمده‌اید، بدانید که این احساس، نشانه‌ی ضعف شما نیست؛ بلکه نشانه «انسان بودن» شماست. رهبری یعنی رانندگی در سنگلاخ، بدون آنکه کنترل سکان را از دست بدهی. پرسش برای تأمل: شما در روزهای سنگلاخیِ مدیریت، چگونه با خستگی و تنهایی رهبری مواجه می‌شوید؟ روایت‌های بیشتر در: alimontazer.com #معماری_ماندگار #توسعه_رهبری #تاب_آوری #مدیریت_ارشد #تنهایی_مدیر #منتورینگ_صنعتی #رنج_رهبری

نظرها