اپیزود هفتاد و سوم - بهارخوانی ( دوستی نیز گلی ست )

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

دل من دیر زمانی است که می پندارد ؛ « دوستی » نیز گُلی است؛ مثل نیلوفر و ناز ، ساقهء تُردِ ظریفی دارد . بی گمان سنگدل است آنکه روا می دارد جان این ساقه نازک را ـ دانسته ـ بیازارد ! * در زمینی که ضمیر من و توست ، از نخستین دیدار ، هر سخن، هر رفتار ، دانه هایی ست که می افشانیم . برگ و باری است که می رویانیم آب و خورشید و نسیمش «مهر» است گر بدان گونه که بایست به بار آید، زندگی را به دل‌انگیزترین چهره بیاراید . آنچنان با تو در آمیزد این روحِ لطیف، که تمنای وجودت همه او باشد و بس . بی‌نیازت سازد ، از همه چیز و همه کس . * زندگی ، گرمی دل های به هم پیوسته ست تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست . * در ضمیرت اگر این گُل ندمیده است هنوز ، عطر جان‌پرور عشق گر به صحرای نهادت نوزیده است هنوز دانه ها را باید از نو کاشت. آب و خورشید و نسیمش را از مایهء جان خرج می باید کرد . رنج می باید برد . دوست می باید داشت ! * با نگاهی که در آن شوق برآرد فریاد با سلامی که در آن نور ببارد لبخند دست یکدیگر را بفشاریم به مهر جام دل هامان را مالامال از یاری ، غمخواری بسپاریم به هم بسراییم به آواز بلند : ـ شادی روی تو ! ای دیده به دیدار تو شاد باغِ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست تازه ، عطر افشان گلباران باد . "فريدون مشيري"

نظرها