اپیزود هفتاد و هفتم - بهارخوانی ( به نام پدر )

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

اهل کاشانم نسبم شاید برسد به گیاهی در هند، به سفالینه‌ای از خاک «سیلک» نسبم شاید، به زنی فاحشه در شهر بخارا برسد. پدرم پشت دو بار آمدن چلچله‌ها، پشت دو برف، پدرم پشت دو خوابیدن در مهتابی، پدرم پشت زمان‌ها مرده است. پدرم وقتی مرد، آسمان آبی بود، مادرم بی‌خبر از خواب پرید، خواهرم زیبا شد. پدرم وقتی مرد، پاسبان‌ها همه شاعر بودند. مرد بقال از من پرسید: چند من خربزه می‌خواهی؟ من از او پرسیدم: دل خوش سیری چند؟ پدرم نقاشی می‌کرد. تار هم می‌ساخت، تار هم می‌زد. خط خوبی هم داشت. باغ ما در طرف سایه‌ی دانایی بود. باغ ما جای گره خوردن احساس و گیاه، باغ ما نقطه‌ی برخورد نگاه و قفس و آینه بود. باغ ما شاید، قوسی از دایره‌ی سبز سعادت بود. " سهراب سپهری "

نظرها