اپیزود هشتادویکم - بهارخوانی( غم غفلت )

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

ز رهِ هوس، به تو کی رسم؟ نفسی ز خود نرمیده من همه حیرتم! به‌ کجا روم؟ به رهت سری نکشیده من به چه برگ، سازِ طرب‌ کنم؟ ز چه جام نشئه طلب‌ کنم؟ گلِ باغِ شعلهْ نچیده من‌، مِیِ داغِ دلْ نچشیده من چو گل آنکه نسخهٔ صد چمن، ز نقابِ جلوه ‌گشوده: تو چو می آنکه عشرتِ عالمی ز گدازِ خود طلبیده: من چه بلا ستمکش غیرتم، چقدَر نشانهٔ حیرتم که شهیدِ خنجر نازِ تو، شده عالمی و تپیده من تو به محفلی ننموده رو که ز تاب شعلهٔ غیرتش همه اشک‌ گشته به‌ رنگِ شمع و ز چشم خود نچکیده من میِ جام ناز و نیازها به خمار اگر نکشد، چرا ز سر جفا نگذشته تو، ز در وفا نرمیده من چو نگاه‌ِ گرم، به هر طرف‌، که‌ گذشته محملِ نازِ تو چو دل‌ِ گداخته از پی‌ات، به رکابِ اشک دویده من تو و صد چمن طرب نمو، من و شبنمی نگه‌ آبرو به بهار عالم رنگ و بو، همه جلوه: تو، همه دیده: من نه جنونِ سینه دریدنی، نه فنون مشقْ تپیدنی به سوادِ درد تو کی رسم؟ الفی ز ناله‌ کشیده من چو سحر نیامده در نظر،رم فرصت نفَس آنقدر که برم بر آبِ شکفتگی به طراوت‌ِ گلِ چیده من به‌کدام نغمهٔ دل گسل، ز نواکشان نشوم خجل چو جرس به غیرِ شکست دل، سخنی ز خود نشنیده من منِ بیدل و غم غفلتی‌ که ز چشمبندِ فسونِ دل همه جا ز جلوهٔ من پر است و به هیچ جا نرسیده من "بیدل دهلوی"

نظرها