اپیزود ٤ ؛ شوری؛ رویکرد ( از کتابچه ی "رویکردها و راهکارها"ی جماعت دعوت و اصلاح)

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

شوری؛ رویکرد جماعت دعوت و اصلاح: در طول تاريخ زندگي بشر، يكي از بزرگترين موانع رشد، ترقي، وحدت، همبستگي و رفاه انسان‌ها و نيز يكي از بارزترين عوامل ستم بر مردم چه در سطح روابط فردي و اجتماعي و چه در نظام‌هاي سياسي و اقتصادي، استبداد و خودكامگي بوده است. استبداد در ساده‌ترين مفهوم، ‌به معني تمركز قدرت اجرا و تصميم گيري و نيز منابع ثروت در دست يك شخص يا يك گروه خاص است؛ به گونه اي كه مردم در واگذاري و يا نظارت بر كيفيت به كارگيري آنها نقشي نداشته باشند. استبداد به خاطر زيان‌هاي فراوان اجتماعي، اخلاقي، اقتصادي و سياسي‌اي كه در بر دارد، در طول تاريخ هميشه از جانب پيامبران خداوند به چالش كشيده شده است. مبناي اصلي مبارزه با استبداد و خودكامگي و فردمحوري در تمام اديان الهي توحيد بوده است. توحيد، همه ابناي بشر را در ارزش‌ها و مسؤوليت‌هاي انساني همسان قرار داده، آن‌ها را در آخرت نيز داراي سرنوشتي مبتني بر اعمال اكتسابيشان دانسته است. بر همين اساس براي ريشه‌كن نمودن هرگونه فردمحوري و استبداد در زندگي انسان‌ها، خداوند اصل شورا را به عنوان قاعده‌ي حاكم بر تنظيم روابط اجتماعي در سطوح خانواده،‌ جامعه و حكومت مقرر فرموده است؛ تا ضمن احترام به كرامت و ارزش انساني، همه افراد جامعه در تعيين سرنوشت خود و تصميم‌گيري درباره‌ي هر آنچه براي خانواده، جامعه و حكومت سرنوشت‌ساز است، مشاركت كنند. شورا در بُعد سياسي خود اصلي است مبتني بر قراردادي دو طرفه ميان حاكمان و شهروندان كه در آن حاكمان متعهد به اجراي دستورات خدا و پيامبر به سود مردم و در مقابل شهروندان نيز ملزم به اطاعت از دستورات آنان در چارچوب مقررات دين و نقد و نُصح حاكمان در صورت مخالفت با امر خدا و پيامبر هستند. اين امر و نيز اشاره به اداره جامعه اسلامي به صورت جمعي و نه فردي در آيه 59 سوره‌ي نساء چنين آمده است: "اي كساني كه ايمان آورده‌ايد، از خدا اطاعت كنيد، و پيامبر و اولياي امرتان را [نيز] فرمان بريد، پس هرگاه در مورد چيزي دچار اختلاف شديد، آن را به [كتاب] خدا و [سنّت] پيامبر برگردانيد، اگر به خدا و روز آخرت باور داريد،‌كه اين بهتر و نيك فرجام‌تر است." (نساء/59) از سوي ديگر، اداره‌ي حكومت اسلامي در دوران پيامبر اسلام و نيز دوره‌ي سي ساله‌ي خلافت راشده بر اساس شورا بوده و در عهد خلفا، خليفه مجري دستورات شورا (اهل حل و عقد) بوده است. بعد از پايان آن دوران در بسياري از موارد، تصميم‌گيري‌هاي فردي و محفلي جايگزين سيستم شورايي گرديده كه بي ترديد اين امر يكي از عوامل برجسته تفرقه و تشتت ميان مسلمانان بوده است. جريان بيداري اسلامي معاصر، با درك اين امر يكي از اهداف رساي خود را احياي شورا در سطوح مختلف اجتماعي، سياسي و بين‌المللي قرار داده است؛ به اميد اينكه درآينده مسلمانان بتوانند شاهد جامعه‌اي مبتني بر مساوات و آزادي و حكومت متكي به رأي مردم و پايبند به تصميمات شورايي باشند. در اين ميان جماعت دعوت و اصلاح ايران نيز، شورا را نه تنها يك روش براي اداره حكومت و جامعه، بلكه آنرا يك رويكرد و اصل تغييرناپذير مي‌داند كه بايد هميشه و در تمام اركان جامعه و جماعت ساري و جاري باشد و رسيدن به آزادي، مشاركت و همبستگي مطلوب را جز از راه شورا ميسر نمي‌داند. استقرار شورا مستلزم پايبندي به راهكارهاي مناسب است كه در پي مي‌آيند....

نظرها