از در پادگرد
بازنده‌ها باهمن! برنده‌ها تنهان کاری از: بهزاد عمرانی تهیه کننده: سیاوش صفاریان‌پور
معرفی پادکست
رختکن بازنده ها از ۱۳ فروردین ۱۴۰۲ همراه شنونده‌های پادکست فارسی است. سیاوش صفاریان پور تا امروز ۳۲ اپیزود با محوریت جامعه و فرهنگ منتشر کرده‌اند.
به‌طور میانگین هر ۴۰ روز یک اپیزود تازه منتشر کرده؛ از آخرین انتشارش ۷۱ روز می‌گذرد؛ با فاصله‌های نسبتاً بلند اما قابل‌پیگیری منتشر شده است.
برای دنبال‌کردن رختکن بازنده ها می‌توانی سراغ کست‌باکس بروی.
صفحه‌های مرتبط: سیاوش صفاریان پور؛ جامعه و فرهنگ
۲۳ مرداد ۱۴۰۵
اپیزود شماره سی و دو - رختکن بازنده‌ها - بازنده: پروین عمرانی روش سامورایی ایستادن تا آخر است و مرام رود رفتن بازنده: پروین عمرانی @parvin_omrani اپیزود شماره سی و دوم رختکن
۱ مرداد ۱۴۰۵
بعضی چیزها ها فقط تا وقتی وجود دارند که کسی نگاهشان کند. ابرها این را خوب می‌دانند. برای همین هیچ اصراری ندارند که شبیه چیزی باشند. یک نفر میانشان گوسفندی پیدا می‌کند که آرام
۱۸ خرداد ۱۴۰۵
آن شب دریا عصبانی بود. موج‌ها از قدش بلندتر بودند و باد چیزی را در گوشش فریاد می‌زد که آن را نمی‌فهمید. خواست شنا کند. دید شنا کردن بلد نیست. انگار اصلاً هیچ‌چیز بلد نیست. کسی
۳۰ آذر ۱۴۰۴
«نخستین صبح زمستان آینه‌ای که به آن خیره‌ام چهره‌ی پدرم را نشان می دهد» من در هایکو زندگی می‌کنم هایکو چشم بسته پیوسته در سفر بودن است. - بازنده: امید گلزاده @omidgolzadeh -
۲۹ آبان ۱۴۰۴
«گوش‌هایم. صدای حرف زدن دست‌هایش. شکوفه‌های گیلاس در باد است.» این هایکو را در اینستاگرام دیدم و برای دوستانم بلند بلند خواندم و بلند بلند خندیدیم که، هایکو چه شکل عجیب و ساده و
۲ مهر ۱۴۰۴
آدمها به دو دسته تقسیم می‌شوند . آنهایی که نون ته پیتزا را نمیخورند و آنهایی که نون ته پیتزا را از خود پیتزا بیشتر دوست دارند . این گروه نون بستنی را بیش از بستنی میخواهند . دور
۹ مرداد ۱۴۰۴
زندگی پر از چیز است. «چیز» کوچکترین واحد برای توضیح خیلی چیزها است. کافیست سعی کنی چیز را از میان کلمات جملات روزمره کم کنی. انگار نمی‌شود. همه ما چیزهایی داریم. حتی احتمال دارد
۱۰ تیر ۱۴۰۴
«گمان نكنم هرگز بشود جنگى را جشن گرفت، نتيجه‌اش هر چه که باشد.» نميدونم این جمله را از کی شنیدم و کجا خوندم. نمیدونم درسته یا غلط. فقط می‌دونم دلم برای یک میهمونی با موسیقی‌هایی
۲ تیر ۱۴۰۴
گاهی وقت‌ها میخوابی، هی بیدار میشی، میبینی هنوز صبح نشده. دوباره میخوابی، دوباره بیدار میشی ولی میبینی صبح نشده! اون زمانه که باید به خودت بگی بخواب، این هم یه خوابه؛ به زودی صبح
۱۲ خرداد ۱۴۰۴
اون روز مادر بزرگم یک جفت دستکش قرمز برایم بافته بود. من هم با کلی خیال بافته، آنها را دست کردم و به داخل رینگ رفتم. هوا گرم بود و مثل خمیری سنگین به هر طرف کش می‌آمدم. من، از
هنوز نظری نوشته نشده.
جزئیات اسپانسرها با بستهٔ تحلیلی پادگرد فعال می‌شود.
مشاهدهٔ بستههاآرشیو و تحلیل میهمانان با بستهٔ تحلیلی پادگرد فعال می‌شود.
مشاهدهٔ بسته‌ها
آمار شنیده‌شدن، دنبال‌کننده‌ها و مسیر رشد این پادکست را با یک حساب رایگان ببین.
نقشهٔ ارتباطات پادگرد
برای دیدن این بخش وارد حساب پادکستری شو و پادکستت را کلیم کن. کاربران پادکستر سهمیهٔ هفتگی محدودی دارند و بسته‌های حرفه‌ای دسترسی بیشتری می‌دهند.
برای ادامهٔ شنیدن
بر پایهٔ موضوع‌ها، سازندگان، معرفی پادکست و محتوای اپیزودها
