شمارۀ 101 - غزلی از باستانی پاریزی

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

چون عروس چمن ت بر سر و پا گل می‌ریخت یاد آن شب که صبا بر سر ما گل می‌‌ریخت بر سر ما ز در و بام و هوا گل می‌ریخت سر به دامان منت بود و ز شاخ بادام بر رخ چون گلت آرام صبا گل می‌‌ریخت خاطرت هست از آن شب همه شب تا دم صبح گل جدا، شاخه جدا، باد جدا گل می‌ریخت نسترن خم شده، لعل تو نوازش می‌داد خضر گویی به لب آب بقا گل می‌ریخت زلف تو غرقه به گل بود و هر آنگاه که من می‌‌زدم دست بدان زلفِ دوتا گل می‌ریخت تو فرو دوخته دیده به مَه و باد صبا چون عروس چمنت بر سر و پا گل می‌ریخت گیتی آن شب اگر از شادی ما شاد نبود راستی تا سحر از شاخه چرا گل می‌ریخت؟ شادی عشرت ما، باغ گل افشان شده بود که به پای تو و من از همه جا گل می‌ریخت

نظرها