شمارۀ 113 - غزلی از سیمین بهبهانی

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

اسـیر عـشقی و مرغ شکسته‌‌بال منی چه گویمت که تو خود با خبر ز حال منی چو جان، ‌نهان شده در جسم پر ملال منی چنین که می‌گذری تلخ بر من از سر قهر گمـان برم که غـم‌انگیز مـاه وسـال منی خموش و گوشه نشینم، مگر نگاه توام؟ لطیف و دور گریزی، مگر خیـال منی؟ ز چند و چون شب دوری‌ات چه می‌پرسم سـیـاه‌ چشمی و خود پاسـخ سـؤال منی چو آرزو به دلم خفته‌ای همیشه و حیف کـه آرزوی فـریـبنــدۀ محــــال منی هوای سرکشی‌ ای طبع من ‌مکن که دگر اسـیر عـشقی و مرغ شکستـه‌‌بـال منی ازین غمی که چنین سینه‌‌سوز سیمین است چه گویمت؟ که تو خود باخبر ز حال منی!

نظرها