پادگرد
کاور شمارۀ  118 - غزلی از عبدالله فاطمی-اُلفت
پانصد غزل - بخش چهارم

شمارۀ 118 - غزلی از عبدالله فاطمی-اُلفت

۱۳ اسفند ۱۴۰۳ · 1 دقیقه

شنیدن و نگه‌داشتن این اپیزود

پخش را شروع کن؛ هنگام رفتن به صفحه‌های دیگر هم ادامه پیدا می‌کند.

برای خواندن و مرور دوباره

گفت‌وگو را به متن همراهت تبدیل کن

متن کامل و خوانای این اپیزود در Word و PDF، همراه با نقشهٔ تصویری موضوعات.

دریافت متن کامل اپیزود

کتابخانه و بازخورد

برای شناخت بهتر پیش از شنیدن

این اپیزود هنوز بررسی عمیق نشده است

در اپیزودهای بررسی‌شده، پادگرد خلاصه، محورهای گفتگو، فصل‌های قابل پخش و پرسش‌های مهم را از متن اپیزود استخراج می‌کند.

تحلیل این اپیزود

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

در موج‌خیز سینۀ توفان نشسته‌ام گریان چو شمع در شب هجران نشسته‌ام چون آسمان، ستاره به دامان نشسته‌ام چون زلف بی قرار تو از بازی نسیم هر شب میان جمع، پریشان نشسته‌ام تا از نگاه گرم تو روشن شود دلم عمری‌ست همچو آینه، حیران نشسته‌ام تا چون حباب، بی تو شود خانه‌ام خراب در موج‌خیز سینۀ توفان نشسته‌ام فارغ ز باغبانم و آسوده از بهار چون لاله‌ای به کنج بیابان نشسته‌ام از شوق پای‌بوس تو عمری‌ست بی‌قرار مانند اشک در بن مژگان نشسته‌ام

نظرها

هنوز نظری نوشته نشده.