شمارۀ 152 - غزلی از: محمود شریف‌صادقی-وفا

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

چراغ روشن آرامگاه خویشتنم شب است و دست به دامان آه خویشتنم به شام حیرت، گم‌کرده راه خویشتنم گشاده چشم به آفاق انتظار و امید پی نظارۀ رخسار ماه خویشتنم به شهر عشق و تمنا، به مُلک استغنا گدای خویشتن و پادشاه خویشتنم بسوخت جسمم و خاکسترم به باد سپرد رهین منت و احسان آه خویشتنم به یک نگاه دل و دین خویش باخته‌ام غلام مَردم چشم و نگاه خویشتنم به عمر یک نفس از دوست منفصل ماندم هنوز منفعل از اشتباه خویشتنم بگو به واعظ خودبین که روز بازپسین جوابگوی ثواب و گناه خویشتنم مرا ز روز مکافات نیست باک از آنک امیدوار به لطف اِله خویشتنم به شعر دلکش و طبع لطيف خویش، وفا چراغ روشن آرامگاه خویشتنم

نظرها