اپیزود ۷۲: رندِ خرابات، غزل شمارهٔ ۳۵۵ با آهنگ

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

اپیزود ۷۲: رندِ خرابات غزل شمارهٔ ۳۵۵ حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینم که کشم رخت به می‌خانه و خوش بنشینم جامِ مِی گیرم و از اهل ریا دور شوم یعنی از اهل جهان پاک‌دلی بگزینم جز صُراحی و کتابم نبُوَد یار و ندیم تا حریفان دغا را به جهان کم بینم سر به آزادگی از خلق برآرم چون سرو گر دهد دست که دامن ز جهان درچینم بس که در خرقۀ آلوده زدم لاف صلاح شرمسار از رخ ساقیِّ و مِی رنگینم سینۀ تنگ من و بار غم او؟ هیهات! مرد این بار گران نیست دل مسکینم من اگر رند خراباتم و گر حافظ شهر این متاعم که تو می‌بینی و کمتر زینم بندۀ آصف عهدم دلم از راه مبَر که اگر دم زنم، از چرخ بخواهد کینم بر دلم گرد ستم‌هاست خدایا مپسند که مکدر شود آیینۀ مِهرآیینم

نظرها