شمارۀ 110 - غزلی از سوگل مشایخی

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

تارهای نفسم را به زمان می‌بافم بی تو این شهر برایم قفسی دلگیر است شعر هم بی تو به بغضی ابدی زنجیر است آنچنان می فِشُرد فاصله، راه نفسم که اگر زود، اگر زود بیایی دیر است رفتنت نقطۀ پایان خوشی‌هایم بود دلم از هرچه و هر کس که بگویی سیر است سایه‌ای مانده ز من بی تو که در آیِنه هم طرح خاکستری‌اش گنگ‌ترین تصویر است خواب دیدم که برایم غزلی می‌خواندی دوستم داری و این خوب‌ترین تعبیر است کاش می‌بودی و با چشم خودت می‌دیدی که چگونه نفسم با غم تو درگیر است تارهای نفسم را به زمان می‌بافم که تو شاید برسی، حیف که بی تاثیر است.

نظرها