شمارۀ 167 - غزلی از پرستش مددی

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

کنج آن کلبۀ ویرانه تو را می‌خواهم در سکوت تن این خانه تو را می‌خواهم روی آرامش یک شانه تو را می‌خواهم شعرم از جنس غروب است و پر از تنهایی کنج آن کلبۀ ویرانه تو را می‌خواهم سوختم، آب شدم، ریختم از داغ خودم مثل رقصیدن پروانه تو را می‌خواهم توی این شهر اگر مست نباشم چه کنم مثل هر عاشق دیوانه تو را می‌خواهم غم به روی سر من سایه کشیده‌ست ولی دام بردار که بی دانه تو را می‌خواهم روز و شب در تن تنهایی خود می رقصم توی این شهر غریبانه تو را می‌خواهم از من خسته گریزان شده حتی دل من با "پرستش" شده بیگانه تو را می‌خواهم

نظرها