پادگرد
کاور عبدالرضا وکیلی (قسمت 79 پایه‌ها) | میراثی از جنس دانایی
پایه ها

عبدالرضا وکیلی (قسمت 79 پایه‌ها) | میراثی از جنس دانایی

۱۸ تیر ۱۴۰۵ · 55 دقیقه

شنیدن و نگه‌داشتن این اپیزود

پخش را شروع کن؛ هنگام رفتن به صفحه‌های دیگر هم ادامه پیدا می‌کند.

برای خواندن و مرور دوباره

گفت‌وگو را به متن همراهت تبدیل کن

متن کامل و خوانای این اپیزود در Word و PDF، همراه با نقشهٔ تصویری موضوعات.

دریافت متن کامل اپیزود

کتابخانه و بازخورد

برای شناخت بهتر پیش از شنیدن

این اپیزود هنوز بررسی عمیق نشده است

در اپیزودهای بررسی‌شده، پادگرد خلاصه، محورهای گفتگو، فصل‌های قابل پخش و پرسش‌های مهم را از متن اپیزود استخراج می‌کند.

تحلیل این اپیزود

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

قسمت ۷۹ پادکست پایه‌ها «میراثی از جنس دانایی» میهمان: مهندس عبدالرضا وکیلی (کارآفرین، صنعتگر و معمارِ فردا) 🔴 بعضی آدم‌ها ساختمان می‌سازند؛ بعضی‌ها آینده. این گفت‌وگو در روز تولد شصت‌وسه‌سالگی احمدرضا عابدزاده، سنگربان بی‌مانند تیم ملی ایران، ضبط شد؛ در روزهایی که تب‌وتاب جام جهانی بار دیگر یادمان می‌آورد قهرمان بودن، فقط در مستطیل سبز معنا پیدا نمی‌کند. در این اپیزود، پای صحبت‌های مهندس عبدالرضا وکیلی نشستیم؛ مردی از دیار نیشابور؛ شهری که نامش با خیام، عطار و کمال‌الملک در تاریخ فرهنگ و تمدن ایران جاودانه شده است. از روزهای کودکی و آغاز راه گفتیم؛ از کارآفرینی، از عشق به زادگاه، از اصالت، از مسئولیت اجتماعی، و از این باور که توسعه‌ی یک سرزمین، از دانایی آغاز می‌شود. از «وکیلی ۳» تا «وکیلی ۱۰۰»؛ روایتی از اینکه رؤیاها، نه با شانس، که با سال‌ها تلاش، پشتکار و ساختن، به واقعیت تبدیل می‌شوند. از مدرسه‌هایی گفتیم که درهای دانایی را به روی هزاران کودک گشودند؛ از ورزشگاهی که رؤیای دویدن را به جوانان یک شهر هدیه داد؛ از بخش دیالیزی که امید را به بیماران بازگرداند؛ و از خانه‌ای که برای کودکان بی‌سرپرست، معنای خانواده شد. اما شاید ارزشمندترین میراث، نه ساختمان‌ها باشند و نه نام‌هایی که بر سردر آن‌ها نوشته می‌شود؛ بلکه انسان‌هایی باشند که به برکت آن‌ها، فرصتی دوباره برای آموختن، زیستن، رشد کردن و ساختن آینده پیدا می‌کنند. شاید انسان، با آنچه به دست می‌آورد، موفق شود؛ اما با آنچه برای دیگران بر جای می‌گذارد، ماندگار می‌شود. این اپیزود، دعوتی‌ست به تأمل؛ به اینکه هر کدام از ما، فارغ از شغل و جایگاهمان، چه میراثی برای فردای این سرزمین بر جای خواهیم گذاشت؟

نظرها

هنوز نظری نوشته نشده.