سیالکتیک: چرا زندگی رو مدام به تعویق میندازیم؟

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

بعد از پول بیشتر، بعد از موفقیت، بعد از پیدا کردن آدم مناسب یا رسیدن به آرامش. چند سازوکار روان‌شناختی پشت این رفتار هست: - ترس از شکست: تا وقتی کاری رو شروع نکردیم، هنوز مجبور نیستیم با محدودیت‌هامون روبه‌رو بشیم. - کمال‌گرایی: منتظریم شرایط ایدئال بشه؛ شرایطی که شاید هیچ‌وقت نرسه. - فرار از اضطراب: مغز ترجیح می‌ده آرامش کوتاه‌مدتِ به‌تعویق‌انداختن رو به ناراحتیِ اقدام کردن ترجیح بده. - توهمِ وقت نامحدود: می‌دونیم زندگی محدوده، اما طوری برنامه‌ریزی می‌کنیم که انگار همیشه فرصت دیگری وجود داره. - شرطی کردن خوشبختی: به خودمون می‌گیم وقتی به مقصد برسیم خوشحال می‌شیم؛ درحالی‌که ممکنه بعد از رسیدن، مقصد تازه‌ای تعریف کنیم. و شاید عمیق‌ترین دلیل این باشه: زندگی کردن مستلزم پذیرفتن عدم قطعیت، شکست و ازدست‌دادن فرصت‌های دیگه‌ست. ما گاهی به‌جای پذیرفتن این ریسک‌ها، در انتظار لحظه‌ای می‌مونیم که دیگه از زندگی نترسیم. اما اون لحظه ممکنه هرگز نرسه. زندگی چیزی نیست که بعد از آماده شدن شروع بشه؛ همون چیزیه که در انتظار آماده شدن از دست می‌دیم.

نظرها