پادکست میوسِن - فازی‌ترین منطق جهانیم

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

کاشکی به باور و آرزوی محال گفتیم و به راحتی پذیرفتیم دست نیافتن به آن را، تا باد چه باشد و میلش به که باشد، راه درروی وجودیت هر چیزی که به آن دست نیافتیم به راحتی در پوشی بر ذهن و‌ باور گذاشتیم‌ و فراموش کردیم تلاش‌های ناکرده و به یاد اوردیم‌ تلاش‌های محال زیادمان را.در باور اعتقادهای ما به تمام حس‌های تکراری و‌ یکنواخت که هر روز، روز به رخ‌نمایی یکی از آنهاست، فصل‌ها نمادن و قابی برای به تصویر کشیدن و آن روی درونیمان، ماییم که از باده‌ی بی جام خوشیم و بس، و‌معتادی به بی باده کشیدن جان نتوانیم و هزار رفتاری که وابسته به مخدرها و‌ روانگردانهایمان است، باری که ما به ظاهر ادمیان وابسته و سنگین‌ترین مخدر جهان یعنی زندگی هستیم و مرگمان در اوردوز بیش‌از حد زندگی کردنمان بوده و هست و خواهد بود، چه میخواستم بگویم؟غر میزنیم و‌ غر میزنیم و از غر زدنمان لذتی بس وصف‌ناپذیر آن هم برای تکراری شدن تک حس و به دست اوردن حس قدیمی، در بینهایت اتفاق بین مرز تولد یعنی یک و مرگ یعنی صفر دست و پا میزنیم، ما فازی ترین منطق پیدایشیم، در باینری ها راهی برای پیدایش هزار هزار هزار اتفاقیم و در انتها محدود به مجموعه کراندار صفر و یک...

نظرها