رادیولوژی-حروفِ سفید

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

(در بزرگداشتِ #انسان خسته از فاشیسم و جنگ: «چزاره پاوزه» شعرهای #CesarePavese #چزاره_پاوزه ترجمه‌های #محمد_مختاری#م_آزاد#کاظم_فرهادی#فرهاد_خردمند آهنگ‌های #AndreaBocelli#احمد_پژمان#KieEngel#AprilRain «تمامیِ این‌ها -در زبانِ فاشیسم- بی‌گانه‌پرستی نامیده میشد! گوشه‌گیرها ما را به خودنماییِ بی‌هوده و میل به غرایب متّهم میکردند! ریاضت‌کش‌ها میگفتند که ما با انگاره‌ها و اداهای ماورای اقیانوسِ اطلس و ماورای آلپ، مفرّی برای ولنگاریِ جنسی و اجتماعیِ خویش میجوییم! طبعاً برای آنان قابلِ پذیرش نبود که ما در آمریکا، روسیه، چین -و هر جای دیگر-، در جست‌وجوی آن شورِ انسانی باشیم که ایتالیای رسمی به ما نمیداد؛ چه رسد به این‌که بپذیرند ما، صرفاً، «خود» را میجوییم...!» * نخستین‌بار «سوزان سانتاگ» بود که در برابرم از پاوزه سخن گفت، در «علیهِ تفسیر»؛ و سانتاگ همانی است که پذیرفته بود حقّ چاپّ نامش بر نخستین کتابی که نوشته است را بدهد تا حضانتِ کودکش -دیوید- را پس‌بگیرد! تا همین چند ماه پیش نویسنده‌ی «فروید، ذهنِ اخلاق‌گرا» را «فیلیپ ریف» میدانستیم؛ کتابی که سانتاگ نوشته را! پاوزه از «خون» میگوید؛ از «زمین»، از «مرگ»، از «دریا».... از «کار» میگوید و از «خستگی»؛ از «زن» میگوید و از «انسان»... پاوزه «وطن» را میسراید، که همان کره‌ی آبیِ معلّق است در نامتناهیِ هیچ‌کجا... ایتالیای پاوزه هیچ شباهتی به ایتالیای جغرافیا ندارد؛ و تنها کسانی این ایتالیا را میشناسند که با پاوزه و هر انسانِ دیگر -در هر کجای این وطنِ معلّق- دردِ مشترک داشته‌باشند... رادیولوژی در تلاش است که صدای انسان باشد، فارغ از جنسیت و جغرافیا. در تلاشیم «شعر» را -در هر زبانی که سروده شده است- پیدا کنیم و روایتِ پارسی‌اش را با هر انسانی در میان نهیم. شعر را زندگی میدانیم، و جنگ را دشمنِ زندگی، و فاشیسم را -در هر شکلِ ملّی و مذهبی‌اش- برادرِ جنگ... #رادیو_لوژی -با افتخار- «حروفِ سفید» را تقدیم میکند به خستگان از فاشیسم و جنگ، به تمامِ کشتگان و بازماندگان...

نظرها