پادگرد
کاور آهنگ شماره صد و نوزدهم
موسیقی سنتی و فولکلوریک ایران

آهنگ شماره صد و نوزدهم

۱۹ اسفند ۱۴۰۱ · 7 دقیقه

شنیدن و نگه‌داشتن این اپیزود

پخش را شروع کن؛ هنگام رفتن به صفحه‌های دیگر هم ادامه پیدا می‌کند.

برای خواندن و مرور دوباره

گفت‌وگو را به متن همراهت تبدیل کن

متن کامل و خوانای این اپیزود در Word و PDF، همراه با نقشهٔ تصویری موضوعات.

دریافت متن کامل اپیزود

کتابخانه و بازخورد

برای شناخت بهتر پیش از شنیدن

این اپیزود هنوز بررسی عمیق نشده است

در اپیزودهای بررسی‌شده، پادگرد خلاصه، محورهای گفتگو، فصل‌های قابل پخش و پرسش‌های مهم را از متن اپیزود استخراج می‌کند.

تحلیل این اپیزود

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

Peyk Sahari_Hossein Nourshargh حسین نورشرق خواننده ایرانی متولد شهر بروجن است که در دو کشور ایران و روسیه زندگی و کار می کند. حسین با توانایی‌های غنی آوازی و نیز شناخت و درک عمیق از سیستم ساخت موسیقی کلاسیک ایران (ردیف) فعالانه سنت‌های کهن فرهنگ موسیقی ایرانی را توسعه می‌دهد. نورشرق به طور طبیعی با نوازندگان فرهنگ‌های مختلف ارتباط برقرارمی‌کند و پروژه‌های بین‌المللی مختلفی را زنده می‌کند که با صدای خود بر قلب مردم سراسر جهان تأثیرگذار است. نورشرق از سن خیلی پایین آواز ایرانی را شروع کرده و بخش زیادی از زندگی‌اش از دوران نوجوانی تا این لحظه در حال مکاشفه و تفرج در باغ پربار موسیقی ایرانی سپری شده است. علاوه بر این در کشورهای مختلف کنسرت اجرا کرده و در فستیوال‌هایی رفته که ایرانی کمتر بوده و زندگی کرده و کلاً شناخت نسبت به فرهنگ ایران و ایرانی کم بوده است. نورشرق درباره فعالیت هنری خود اینگونه توضیح می دهد :.نزدیک به ۱۶ سال است که از ایران به روسیه مهاجرت کرده‌ام. در رشته‌های حقوق، فرهنگ شناسی با گرایش فرهنگ موسیقی ملل در مقطع دکتری به پایان رساندم. همچنین به‌عنوان کارآموز در انستیتو تئاتری شوکینگ کارگردانی تئاتر تحصیل کرده‌ام. از سال ۲۰۰۸ نیز در کنسرواتوار چایکوفسکی به‌عنوان معاون مرکز فرهنگ موسیقی ملل و مدیر بخش مطالعات خاورمیانه مشغول به کار شدم. در این کنسرواتوار یک مرکز به نام مرکز فرهنگ موسیقایی ملل یا جهان هست که نزدیک به ۴۰ سال تأسیس شده است. در این سال‌ها پژوهش‌های متفاوتی در قالب پایان‌نامه لیسانس و دکتری در ارتباط با فرهنگ موسیقایی خاورمیانه و مشخصاً در ارتباط ایران نگارش و دفاع شده است، همین‌طور این مرکز مشخصاً کنفرانس‌هایی را درباره موسیقی ایران و خاورمیانه برگزار کرده است. پیش از این زمانی که جیوانی کنستاتینو ویچ میخایلوف مؤسس این مرکز در قید حیات بود، تا میانه دهه ۹۰ میلادی، این مجموعه به‌عنوان گروه درسی در کنسروتوار ارائه می‌شد، اما با مرگ زودهنگام این آهنگساز و پژوهشگر، این گروه درسی تبدیل به یک مرکز مطالعات و هنری شد. من نیز از سال ۲۰۰۸ به این مجموعه ملحق شدم و از آن زمان تاکنون مطالعات حوزه موسیقی ایرانی و خاورمیانه سر و شکل جدی با محوریت فرهنگ موسیقی ایران به خود گرفته است. وقتی به روسیه آمدم متوجه شدم بخش زیادی از مردم ؛ ما و کشورمان را نمی‌شناسند و حتی ایران و عراق را اشتباه می‌گیرند. چالش مواجه با فرهنگی که ایران را نمی‌شناسند تبدیل به یک علاقه‌مندی برای من شد. موسیقی ایرانی در شهرهای روسیه نظیر مسکو، سنت پترزبورگ و... مخاطب مشخص دارد که این نوید را می‌دهد اگر موسیقی ایرانی با شناخت فرهنگ بدون تلقین و فشار بیش از حد ، مخاطب جدی پیدا خواهد کرد. وی با اشاره به این که کشور ما از تنوع موسیقی بسیار قابل توجه برخوردار است، گفت: این موسیقی کهن‌سال هنوز در جای‌جای آن، نه به شکل موزه بلکه به شکل زندگی حیات خود را دارد. در بخشی از آن هم موسیقی کلاسیک ایرانی وجود دارد که به دلایل قرابت با زندگی شهری و تغییرات اجتماعی بیشتر در معرض دگردیسی و تغییرات و تبعات این تغییرات قرار می‌گیرد.

نظرها

هنوز نظری نوشته نشده.