کاری که ما با نسل هوش مصنوعی کردیم - اکتبر ۲۰۲۶

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

نسلی که توسط ماشین بزرگ می‌شود پارت نخست، کاری که با آن‌ها می‌:نیم نمره خواندن سیزده‌ساله‌های آمریکایی، امسال یک نمره بالاتر از سال ۱۹۷۱ است. در اولین اپیزود ار مجموعه مجلات سپتامبر و اکتبر، چهار نشریه را کنار هم گذاشتم تا ببینم وقتی سه اتاق تحریریه بزرگ دنیا هم‌زمان پرونده اصلی‌شان را درباره بچه‌ها می‌بندند، چه چیزی را با هم دیده‌اند: 🔹 سردبیری که برای فرزند اولش قبل از راه‌رفتن حساب توییتر ساخت و حالا برای بچه‌هایش گوشی دکمه‌ای می‌خرد 🔹 مدرسه‌ای در فقیرترین گوشه می‌سی‌سی‌پی که نمره‌ها را بالا می‌برد و خواننده تربیت نمی‌کند 🔹 شصت‌وپنج هزار دلار در سال، برای جایی که طبق اسناد خودش «مدرسه» نیست 🔹 یک سند محرمانه، و شش کلمه‌ای که کل دعوای حقوقی شبکه‌های اجتماعی را عوض می‌کند 🔹 و یک الگوی مشترک که هیچ‌کدام از این چهار مقاله به‌تنهایی نشان نمی‌داد برای مدیران، والدین، و هر کسی که کارش با شاخص و عدد است چون این داستان بچه‌ها نیست؛ داستان چیزی‌ست که وقتی معیار جای هدف می‌نشیند اتفاق می‌افتد سه مجله بزرگ دنیا، در یک فصل، پرونده اصلی‌شان را درباره یک چیز بستند: بچه‌ها. وایرد نام کل شماره‌اش را گذاشت «شماره بچه‌ها». و MIT تکنولوژی ریویو کاورش را به نسلی که با چت‌بات بزرگ می‌شود داد. بلومبرگ رفت سراغ ساعت‌هایی که این نسل پشت صفحه می‌گذراند. وقتی سه اتاق تحریریه مستقل، هم‌زمان، یک موضوع را انتخاب می‌کنند، آن موضوع دیگر «ترند» نیست. ولی چیزی که وقتی هر چهار مقاله را کنار هم گذاشتم دیدم، ربطی به صفحه‌نمایش نداشت. در هر چهار داستان، یک بزرگسال به یک بچه نگاه کرد و اندازه‌اش گرفت: مدرسه، خواندن را اندازه گرفت. اپلیکیشن، پیام‌ها را استارتاپ آموزشی، سرعت را پلتفرم، دقیقه‌ها را و در هر چهار مورد، آن اندازه‌گیری با نیت محافظت شروع شد و در پایان، خودش جانشین هدف شد. این پارت اول است: کاری که ما با آن‌ها می‌کنیم. پارت دوم، جواب‌شان را می‌شنویم. مقالاتی که در این اپیزود خواهید شنید: Generation AI MIT Technology Review Mat Honan چرا سردبیر مجله‌ای که MIT صاحبش است، برای بچه‌های خودش گوشی دکمه‌ای می‌خرد؟ هونان تعریف می‌کند که برای فرزند اولش، قبل از اینکه بتواند روی پاهایش بایستد، جیمیل و توییتر ساخت و برای دومی، دقیقا برعکس. استرالیا شبکه‌های اجتماعی را برای زیر شانزده سال ممنوع کرد و کشورهای دیگر پشت سرش آمدند. ولی هونان یک جمله سخت دارد: باید بچه‌ها را برای دنیایی آماده کنیم که واقعا ساخته‌ایم، نه دنیایی که آرزویش را داشتیم. Crisis of Comprehension WIRED Megan Greenwell نمره خواندن سیزده‌ساله‌های آمریکایی به دویست‌وپنجاه‌وشش رسیده؛ یک نمره بالاتر از سال ۱۹۷۱. یک‌سوم آن‌ها نمی‌توانند ایده اصلی یک متن را پیدا کنند. گرین‌ول رفت به فقیرترین گوشه می‌سی‌سی‌پی و چیزی دید که از خود بحران عجیب‌تر است: مدرسه‌ای که دارد نمره‌ها را بالا می‌برد و هم‌زمان علاقه به خواندن را از دست می‌دهد. دیوار دیتا، تست هر جمعه، و کلاسی که دو روز در هفته معلم در آن حرف نمی‌زند. Alpha Speed WIRED Todd Feathers شصت‌وپنج هزار دلار در سال، دو ساعت درس در روز، و یک نکته کوچک: کمپس نیویورک آلفا اصلا مدرسه نیست. تحقیق دوم وایرد درباره این امپراتوری آموزشی، اسناد داخلی‌اش را بیرون می‌دهد؛ از یک جمله که باید دو بار بخوانیدش: «تاریخ افتتاح > ایمنی > قابلیت بهره‌برداری > کارایی هزینه > ماندگاری» Safety testing and tragedy on TikTok Bloomberg Businessweek Olivia Carville یک سند محرمانه داخلی، درباره حساب یک نوجوان، یک جمله شش‌کلمه‌ای دارد که کل پرونده را عوض می‌کند: سازوکارهای محافظتی روی این کاربر فعال نشدند؛ آن هم به‌صورت عمدی. و دلیلش در همان سند نوشته شده: یک «توازن ظریف» بین ایمنی و توانایی سنجش اثر روی شاخص کاربران روزانه. به‌همراه: The Magic Bus Maggie McGrath Forbes Play Time Wired Teens are thrust into the Ozempic era Bloomberg Businessweek Emergency services Sarah Scoles MIT Technology Review از هر پلتفرمی که استفاده می‌کنین، می‌تونین ما رو دنبال کنین: https://dr-bi.netlify.app

نظرها