پادگرد
کاور 326 در نهانخانهٔ عِشرت صَنَمی خوش دارم
خوانش غزل های حافظ

326 در نهانخانهٔ عِشرت صَنَمی خوش دارم

۳۱ خرداد ۱۴۰۱ · 1 دقیقه

شنیدن و نگه‌داشتن این اپیزود

پخش را شروع کن؛ هنگام رفتن به صفحه‌های دیگر هم ادامه پیدا می‌کند.

برای خواندن و مرور دوباره

گفت‌وگو را به متن همراهت تبدیل کن

متن کامل و خوانای این اپیزود در Word و PDF، همراه با نقشهٔ تصویری موضوعات.

دریافت متن کامل اپیزود

کتابخانه و بازخورد

برای شناخت بهتر پیش از شنیدن

این اپیزود هنوز بررسی عمیق نشده است

در اپیزودهای بررسی‌شده، پادگرد خلاصه، محورهای گفتگو، فصل‌های قابل پخش و پرسش‌های مهم را از متن اپیزود استخراج می‌کند.

تحلیل این اپیزود

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

در نهانخانهٔ عِشرت صَنَمی خوش دارم کز سرِ زلف و رُخَش، نعل در آتش دارم عاشق و رندم و میخواره، به آواز بلند وین همه منصب از آن حورِ پری وَش دارم گر تو زین دست مرا بی سر و سامان داری من به آهِ سَحَرَت، زلف مُشَوَّش دارم گر چُنین چهره گشاید خطِ زنگاری دوست من رخِ زرد به خونابه مُنَقَّش دارم گر به کاشانهٔ رندان قدمی خواهی زد نُقلِ شعرِ شِکرین و مِیِ بی‌غَش دارم ناوَک غمزه بیار و رَسَنِ زلف که من جنگ‌ها با دلِ مجروح بلاکَش دارم حافظا چون غم و شادیِّ جهان در گذر است بهتر آن است که من خاطرِ خود خوش دارم

نظرها

هنوز نظری نوشته نشده.