پادگرد
کاور بیانیه ۱۴۷ فعال مدنی در دفاع از حقوق بهائیان ایران
پادکست خبرنگار

بیانیه ۱۴۷ فعال مدنی در دفاع از حقوق بهائیان ایران

۲۷ دی ۱۴۰۲ · 21 دقیقه

شنیدن و نگه‌داشتن این اپیزود

پخش را شروع کن؛ هنگام رفتن به صفحه‌های دیگر هم ادامه پیدا می‌کند.

برای خواندن و مرور دوباره

گفت‌وگو را به متن همراهت تبدیل کن

متن کامل و خوانای این اپیزود در Word و PDF، همراه با نقشهٔ تصویری موضوعات.

دریافت متن کامل اپیزود

کتابخانه و بازخورد

برای شناخت بهتر پیش از شنیدن

این اپیزود هنوز بررسی عمیق نشده است

در اپیزودهای بررسی‌شده، پادگرد خلاصه، محورهای گفتگو، فصل‌های قابل پخش و پرسش‌های مهم را از متن اپیزود استخراج می‌کند.

تحلیل این اپیزود

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

گفتگو با: خانم مهرانگیز کار، وکیل، روزنامه‌نگار و فعال حقوق بشر. هفته گذشته گفتگویی را آغاز کردیم با خانم مهرانگیز کار، وکیل، روزنامه‌نگار و از فعالان برجسته حقوق بشر پیرامون بیانیه ۱۴۷ فعالان سیاسی و مدنی با عنوان «به این شرم‌ساری تاریخی پایان دهید.» در این بیانیه که در پی یورش بی‌رحمانه ۲۰۰ نیروی حکومت جمهوری اسلامی به روستای احمدآباد ساری در مازندران و مصادره ده‌ها هکتار از زمین‌ها و شالی‌زارهای متعلق به کشاورزان بهائی در این روستا منتشر شد، و موج جدید سرکوب بهائیان در ایران را محکوم کرد می‌خوانیم: «بهائیان در ایران بیش از یک قرن و نیم است که تحت فشار و سرکوب سیستماتیک عقیدتی، سیاسی، آموزشی و اقتصادی بوده و هستند. سرکوبی بی‌رحمانه که گاه ابعاد غیر قابل تصور و ضدانسانی داشته است.» در این بیانیه با اشاره به تاریچه سرکوب شهروندان بهائی در ایران در طی یک قرن و نیم اخیر و محرومیت همه جانبه علیه آنان در طی ۴۴ سال حکومت جمهوری اسلامی آمده است: «هر شهروندی مسئول و پاسخ‌گوی رفتار و اعمال مثبت و منفی شخصی خویش در جامعه است و همه شهروندان کشور در این عرصه با هم برابرند. نباید هیچ شهروندی را صرفا به خاطر اعتقادات‌اش مورد مجازات قرار داد. هیچ شهروند یا اقلیتی در جامعه به هیچ‌ وجه نباید از پشت عینک تعصبات و جزمیات دینی و یا توهمات سیاسی مورد قضاوت، تبعیض، محرومیت اجتماعی و سرکوب سیستماتیک قرار گیرد.» این بیانیه ادامه می‌دهد: «قضاوت‌های تعصب‌آلود و برخوردهای بی‌رحمانه و غیرانسانیِ یک قرن و نیم که نه تنها برخی نهادهای مذهبی و روحانیون تندرو و حکومت‌های همراه و یا هم‌دست، بلکه در مقاطعی بخش مهمی از مردمان کوچه و خیابان و حتی برخی روشن‌فکران جامعه را به قضاوت‌های ناروا و رفتارهای نادرست، سرکوب‌گرانه و تحقیرآمیز کشانده، بار سنگینی بر وجدان جمعی فرهنگی و دینی و سیاسی کشور ما نهاده است. این شرم‌ساری تاریخی باید در عمل جبران می‌شد و پایان می‌یافت.»

نظرها

هنوز نظری نوشته نشده.