پادگرد
کاور نسبت توسعه و سنت در شهرسازی
کانون اندیشه جوان

نسبت توسعه و سنت در شهرسازی

۱۴ تیر ۱۴۰۱ · 42 دقیقه

شنیدن و نگه‌داشتن این اپیزود

پخش را شروع کن؛ هنگام رفتن به صفحه‌های دیگر هم ادامه پیدا می‌کند.

برای خواندن و مرور دوباره

گفت‌وگو را به متن همراهت تبدیل کن

متن کامل و خوانای این اپیزود در Word و PDF، همراه با نقشهٔ تصویری موضوعات.

دریافت متن کامل اپیزود

کتابخانه و بازخورد

برای شناخت بهتر پیش از شنیدن

این اپیزود هنوز بررسی عمیق نشده است

در اپیزودهای بررسی‌شده، پادگرد خلاصه، محورهای گفتگو، فصل‌های قابل پخش و پرسش‌های مهم را از متن اپیزود استخراج می‌کند.

تحلیل این اپیزود

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

علوم اجتماعی، متکفل توضیح لحظۀ حال در ذیل تاریخ است. تاریخ، زمانی تاریخ شد که با معنایی از زمان گره خورد و به‌واسطه این پیوند، امکان توضیح منطق تحولات جوامع در تاریخ یا به شهید مطهری، فلسفه_نظری_تاریخ، خواه سکولار و خواه با آموزه‌های وحیانی فراهم شد. جامعه، اکنونیت زمانی ما در این بستر تاریخی و هر نظریه اجتماعی برای تفسیر آن، توضیح لحظه اکنون، در بطن گذشته و آینده است. شهر نیز تجلی مکانی این تحولات تاریخی است که می‌بایست از طریق نظریه اجتماعی تفسیر شود. خواه علوم اجتماعی مدرن و خواه کلام (در ذیل علم مدنیِ فارابی) از همان آغاز در کنار توضیحاتی درباره نحوه سامان مدینه یا شهر، توضیحی درباره مفهوم زمان هم داشته‌اند. شهر یا مدینه، فارغ از سازوکارهای کالبدی و مهندسی آن با مفاهیم «مدنیت» و «تمدن» هم‌ریشه است؛ هر مدینه (یا شهری) مبتنی بر ایده‌ای تمدنی سامان می‌یابد. این ایده، باطن و ساختار فیزیکی شهر، ظاهر آن است. به همین خاطر تمدن (civilzation)، بدون مدینه/شهر (civil)، تنها یک لفظ بدون مصداق است. با این حال، در پس و پشت هر لفظی از معادل‌های شهر، معنا و به تبع ایده‌ای نهفته است و هر ایده‌ای بازتاب‌دهنده نوعی جهان‌بینی مشخص است.

نظرها

هنوز نظری نوشته نشده.