نهج البلاغه 1446 | جلسه بیست و یکم 18 ذی القعده | حکمت 421

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

در این سخن حکیمانه، امام علی (علیه السلام) هشدار می‌دهند که هیچ بنده‌ای نباید به دو نعمت ظاهری یعنی سلامتی و ثروت اعتماد مطلق داشته باشد؛ چرا که هر دو ناپایدار و قابل زوال‌اند. ممکن است کسی در سلامت کامل باشد، اما ناگهان بیمار شود، یا در اوج توانگری باشد و ناگهان دچار فقر گردد. این هشدار، دعوتی است برای بازنگری در تکیه‌گاه‌های زندگی و بازگشت به اصل توکل بر خداوند. 📌 تعبیر "بینا... إذ" در متن عربی، به ناگهانی بودن این دگرگونی‌ها اشاره دارد؛ یعنی انسان ممکن است در یک لحظه، از آسایش به سختی کشیده شود. 📌 در حکمت ۳۰۴ نیز آمده که افراد سالم، حتی بیش از بیماران، به دعا نیاز دارند؛ چرا که اغلب در سلامت، غفلت بیشتر است و در بلا، توجه و استغاثه به خدا. 📌 عبد واقعی خدا کسی است که به چیزهای ناپایدار دنیا تکیه نمی‌کند؛ نه تندرستی را مایه رشد می‌داند، نه ثروت را مایه آرامش. 📌 اعتماد بنده خدا بر آن چیزی‌ست که در دست خداست ، نه آنچه در اختیار خودش است؛ و به همین دلیل از ترس، اضطراب و نگرانی در امان است. 📌 امام علی (علیه السلام) در نامه ۳۱ نهج‌البلاغه می‌فرماید: همه غم‌ها را با اراده صبر و حسن یقین از دل بیرون کن.

نظرها