قمار روی شانس؛ فاجعه‌ی بی‌برنامگی و فقدانِ تشکل؛ پادکست به نام جان؛ ویژه برنامه توهم رهایی ایران؛ قسمت ۳

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

چرا حرکت‌های اعتراضی در ایران، علی‌رغم خشم عمومی، به سرمنزل مقصود نمی‌رسند؟ در قسمت سوم از ویژه‌برنامه «توهم رهایی ایران»، نیما شهسواری دست روی یکی از حیاتی‌ترین حفره‌های مبارزه می‌گذارد: «بی‌برنامگی». ما در کشوری زندگی می‌کنیم که اپوزیسیون و مردمش، سال‌هاست «رهایی» را نه با برنامه و سازماندهی، بلکه با «شانس و جرقه» قمار کرده‌اند. شهسواری در این اپیزود به کالبدشکافی این واقعیت تلخ می‌پردازد که چرا نفرت از جمهوری اسلامی (جنبه سلبی) برای پیروزی کافی نیست و چرا ما به شدت نیازمند یک «ایمان جمعی» و «جنبه‌های ایجابی» (خواستنِ یک جایگزین مشخص) هستیم. در این پادکست می‌شنویم: - چرا مدِ «روشنفکریِ مستقل و بی‌حزب» سمی برای انقلاب است؟ - تفاوت اساسی میان «جرقه» (مانند فاجعه مهسا امینی) و «برنامه انقلابی» چیست؟ - چرا اپوزیسیون به جای رهبری مردم، دنباله‌رویِ هیجانات خیابانی شده است؟ - ضرورت شفافیت مالی و تشکیلاتی احزاب برای جذب ۳.۵ تا ۱۰ درصدِ جان‌برکف. نسخه کامل صوتی و متنی در وب‌سایت جهان آرمانی: https://idealistic-world.com/podcast/ تحلیل‌های تخصصی نیما شهسواری درباره ساختار احزاب: https://idealistic-world.com/portal/

نظرها