44- سهل انگاری

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

ممکن است تعجب آور به نظر برسد ولی توجه کردن به نیازهای دیگران، خصوصا نزدیکان از جمله همسر، فرزند، والدین و کسانی که بیشتر اوقات خود را با آنها می‌گذرانیم، چالشی واقعی است، در واقع چه‌بسا کسانی که بیش از همه به ما نزدیک‌اند، بیشتر از دیگران در معرض خودخواهی، بی‌حوصلگی و تندی ما قرار می گیرند. این حرف ممکن است ضدو نقیض به نظر برسد زیرا علاقه و پیوند محکم‌تری با آنها داریم و طبیعتاً باید تمایل بیشتری به خوشحال کردن‌ آنها داشته باشیم. با این حال باید دید چرا تا این حد در انجام این کار سهل انگار هستیم و برایمان دشوار است؟ در اجتماع، ملاحظات اجتماعی، حفظ ظاهر و رودربایستی تا اندازه‌ای رفتار ما را مهار می‌کنند. حتی اگر از درون مایل نباشیم، معمولاً می‌کوشیم حق دیگران را رعایت کنیم. اما در خانه، به‌ویژه پس از یک روز پرتنش، این مراقبت کمتر می‌شود. خستگی، گرسنگی و نیاز به استراحت چنان توجه ما را به خود مشغول می‌کنند که ممکن است سهم و نیاز دیگران را نبینیم و حتی با نزدیک‌ترین افراد زندگی‌مان تند یا بی‌ملاحظه رفتار کنیم. این بی‌توجهی همیشه در رفتارهای بزرگ و آشکار دیده نمی‌شود. گاهی کفش‌هایمان را در جاکفشی نمی‌گذاریم، چون فردا دوباره به آن‌ها نیاز داریم؛ روی کاناپه دراز می‌کشیم و تلویزیون تماشا می‌کنیم، بی‌آنکه به همسرمان در آماده‌کردن میز شام کمک کنیم؛ یا هنگام صرف غذا جایی می‌نشینیم که امکان کمک به دیگران را نداشته باشیم. هرکدام از این رفتارها کوچک به نظر می‌رسند، اما در پسِ تکرارشان این تصور پنهان است که آسایش ما از وقت و آسایش دیگران مهم‌تر است. در چنین لحظاتی، بی‌آنکه متوجه باشیم، طوری رفتار می‌کنیم که گویی مرکز جهان هستیم. همین توجه بیش از اندازه به خود، ما را آرام‌آرام از انصاف و انسانیت دور می‌کند.

نظرها