شنیدن و نگه‌داشتن این اپیزود
پخش را شروع کن؛ هنگام رفتن به صفحه‌های دیگر هم ادامه پیدا می‌کند.
برای خواندن و مرور دوباره
گفت‌وگو را به متن همراهت تبدیل کن
متن کامل و خوانای این اپیزود در Word و PDF، همراه با نقشهٔ تصویری موضوعات.
کتابخانه و بازخورد
برای شناخت بهتر پیش از شنیدن
این اپیزود هنوز بررسی عمیق نشده است
در اپیزودهای بررسی‌شده، پادگرد خلاصه، محورهای گفتگو، فصل‌های قابل پخش و پرسش‌های مهم را از متن اپیزود استخراج می‌کند.
تحلیل این اپیزودتکمیل این اپیزود
اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.
متن منتشرشده توسط پادکستر
توضیحات اپیزود
امروزه با پیشرفت علم ژنتیک، مشخص شده است كه ساختار ژنتیکی DNA در بدن شامپانزه‌ها، فقط حدود یک در صد با ساختار ژنتیکی DNA انسان فرق دارد. به عبارت دیگر، ساختمان ژنتیک انسان و شمپانزه بیش از 98.7 درصد یکسان و مشابه است. این تفاوت اندک، دانشمندان ژنتیک را نگران کرده است. چون انتظار داشتند با وجود تفاوت چشمگیر بین انسان و شامپانزه، تفاوت DNA موجود در بدن آنها هم زیاد باشد. معنی این همسانی، از نظر طرفداران نظریه‌ي داروین، آن است که انسان و شامپانزه در گذشته‌ي دور، نیاکان مشترکی داشته‌اند. آیا علم ژنتیک واقعاً تأیید می‌کند که نیاکان انسان و میمون‌سانان در شش میلیون سال قبل یکی بوده‌اند؟ اگر این‌‌طور باشد، پس چرا چنین تفاوت فاحشی بین انسان و میمون‌سان‌ها وجود دارد؟ در حال حاضر، رویکرد دیرینه‌شناسی، انسان‌شناسی و روان‌شناسی تکاملی عمدتاً بر مدل‌های ماتریالیستی تکاملی داروین متمرکز است، که در آن بیشتر به دنبال درک تکامل از طریق اندازه‌گیری فیزیکی مغز، عملکرد مغز و رفتار انسان بر اساس سازگاری با محیط زندگی است. کشفيات ديرينه‌شناسان از وجود گونه ها‌ي مختلف انسان‌سانان، در حدود دو تا شش ميليون سال پيش در شرق و مرکز قاره‌ي آفريقا حکايت مي‌کند. استخوان‌های بیش از یک دوجین گونه‌های متفاوت انسان‌سانان، با افزایش مداوم اندازه‌ي حجم جمجمه، در افریقا کشف شده است. انسان‌هاي نئاندرتال یکی از همین گونه از انسان‌سانان بودند که در اروپا و قسمت‌هايي از غرب آسيا از جمله ايران سکونت داشتند. با بررسی‌های به عمل‌آمده به نظر مي‌رسد نسل انسان‌هاي نئاندرتال در اروپا، حدود سی هزارسال پيش منقرض شده باشد. آناتومی انسان‌های امروزی که ما آنها را به عنوان هوموسپاینس یا بشر متفکر می‌شناسیم، در فسیل‌های که ۱۹۵ هزار سال قدمت دارند، در آفریقا پیدا شدند. بر اساس شواهد دانشمند دیرینه شناس، از آن جای که هوموسپاینس ها پنج هزار سال پیش از انقراض انسان های نئاندرتال وارد اروپا شده اند احتمال می رود این دو گروه انسانی با هم تماس‌هایی داشته‌اند. با توجه به مطالعات زیست‌‌شناسی مولکولی، گنجايش مغز هوموسپاینس‌ها به‌مراتب بيشتر از گوریل‌ها و شامپانزه‌هاست. دانشمندان معتقدند در زمانی کم‌تر از سه میلیون سال، یعنی از زمان پیدایش گونه‌های متنوع انسان‌سانان تا هوموسپاینس‌ها، اندازه‌ي حجم مغز، افزایش چشمگیری داشته است و از حدود 400 میلی‌لیتر به حدود هزار و 400 میلی‌لیتر رسیده است. آنچه امروزه بدیهی است، این است که هوموسپاینس‌ها در مقطعی از زمان به خودآگاهی رسیده‌اند. با این حال، رویکردهای دانشمندان تکاملی هنوز ظهور انسانی‌ترین ویژگی‌های «روان‌شناختی» آنها، یعنی خودآگاهی، زبان و اخلاق را به قدر کافی توضیح نداده‌اند. اما چه تغییری در ساختار مغز هوموسپاینس‌ها اتفاق افتاده است که قابلیت تفکر، استدلال و پردازش اطلاعات را در آنها ایجاد کرده است؟ اینستاگرام در جستجوی هوش اخلاقی https://www.instagram.com/tv/CeHRh-0veMb/?igshid=YmMyMTA2M2Y= از طریق آدرس ایمیل زیر با ما در ارتباط باشید: ethical.podcast@gmail.com برای مطالعه بیشتر به وب سایت زیر مراجعه فرمایید: www.metisblog.com
نظرها
هنوز نظری نوشته نشده.
