شنیدن و نگه‌داشتن این اپیزود
پخش را شروع کن؛ هنگام رفتن به صفحه‌های دیگر هم ادامه پیدا می‌کند.
برای خواندن و مرور دوباره
گفت‌وگو را به متن همراهت تبدیل کن
متن کامل و خوانای این اپیزود در Word و PDF، همراه با نقشهٔ تصویری موضوعات.
کتابخانه و بازخورد
برای شناخت بهتر پیش از شنیدن
این اپیزود هنوز بررسی عمیق نشده است
در اپیزودهای بررسی‌شده، پادگرد خلاصه، محورهای گفتگو، فصل‌های قابل پخش و پرسش‌های مهم را از متن اپیزود استخراج می‌کند.
تحلیل این اپیزودتکمیل این اپیزود
اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.
متن منتشرشده توسط پادکستر
توضیحات اپیزود
سلام. من رضا سام هستم و این پادکستِ ماست. در این قسمت، با خوانشِ شعری درباره‌ی سنجشِ تنهایی با تعدادِ آدم‌ها شروع می‌کنیم و به بررسیِ تأثیرِ شگفت‌انگیزِ جمع بر احساساتِ فردی می‌پردازیم. در این گفتگوی دلی، با مرورِ داستانِ پودرِ کیک در کتابِ هنرِ شفافِ اندیشیدن، از اهمیتِ زمان دادن، صبوری و قوام آمدنِ آثارِ هنری در برابرِ ابتذالِ سرعت و الگوریتم‌های مجازی می‌گوییم . این اپیزود دعوتی است برای رهایی از ترسِ انتخاب، نفوذِ روان‌شناسی‌های زردِ رسانه‌ای و نشستن دورِ یک آتشِ کوچک و صمیمی در گوشه‌ی ساحل. مراقب فکرت باش . در این اپیزود چه می‌شنویم؟ روان‌شناسیِ احساساتِ جمعی: چرا هیجانِ ما در استادیوم‌ها یا کنسرت‌ها چند برابر می‌شود و چطور تنهایی‌مان به جمعیتِ اطرافمان گرە خورده است؟ رازِ پودرِ کیک و قوامِ هنر: چرا کارهایی که خیلی سریع ساخته می‌شوند ماندگار نیستند و چرا هنرمندانِ قدیمی هنوز در ذهن‌ها زنده‌اند؟ ] استعاره‌ی آتشِ ساحل: چرا آرام‌آرام ساختنِ یک مسیرِ اصیل بسیار زیباتر از سوار شدن بر موج‌های زودگذرِ الگوریتم است؟ تله‌ی روان‌شناسیِ زرد و ترس از انتخاب: نقدِ بلاگرهایی که با حرف‌های غیرعلمی و وایرال، جراتِ عشق و تصمیم‌گیریِ واقعی را از مردم می‌گیرند . «زندگی و احساساتت مختصِ خودِ توست؛ نیازی نیست روی موجِ شتاب‌زده‌ی دنیا سوار شوی، همین که در گوشه‌ای آرام مسیرت را بسازی کافی است...»
نظرها
هنوز نظری نوشته نشده.