
Interview with Ahmad Morshedloo | گفتگوی شایان شعبان و احمد مرشدلو
۲۲ مهر ۱۴۰۳ · 1 ساعت و 5 دقیقه
شنیدن و نگهداشتن این اپیزود
پخش را شروع کن؛ هنگام رفتن به صفحههای دیگر هم ادامه پیدا میکند.
برای خواندن و مرور دوباره
گفتوگو را به متن همراهت تبدیل کن
متن کامل و خوانای این اپیزود در Word و PDF، همراه با نقشهٔ تصویری موضوعات.
کتابخانه و بازخورد
برای شناخت بهتر پیش از شنیدن
این اپیزود هنوز بررسی عمیق نشده است
در اپیزودهای بررسیشده، پادگرد خلاصه، محورهای گفتگو، فصلهای قابل پخش و پرسشهای مهم را از متن اپیزود استخراج میکند.
تحلیل این اپیزودتکمیل این اپیزود
اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازهای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی میشوند.
متن منتشرشده توسط پادکستر
توضیحات اپیزود
احمد مرشدلو، نقاش و طراح برجسته ایرانی، در سال ۱۳۵۲ در مشهد متولد شد. او تحصیلات هنری خود را از هنرستان تجسمی پسران در سال ۱۳۶۹ آغاز کرد و سپس مدارک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود در رشته نقاشی را از دانشگاه آزاد اسلامی و دانشگاه هنر تهران کسب نمود. آثار او با تمرکز بر واقعگرایی اجتماعی و رئالیسم سوسیالیستی شناخته میشوند و همواره به دغدغههای طبقات فرودست و مسائل اجتماعی پرداخته است. مرشدلو فعالیت حرفهای خود را با نمایشگاههای انفرادی در ایران آغاز کرد و اولین نمایشگاه انفرادی او در سال ۱۳۸۰ در گالری طراحان آزاد برگزار شد. پس از آن، نمایشگاههای متعددی در گالریهای معتبر ایران همچون گالری اثر، گالری آریا، گالری ممیز و گالری هما برگزار کرد. او در طی این سالها با نمایشگاههایی چون «فضای منفی» در گالری اثر (۱۳۹۳) و «چشمسر» در گالری هما (۱۳۹۶) توانست نگاه تازهای به موضوعات اجتماعی و انسانی ارائه دهد. مرشدلو با شرکت در بیش از ۶۰ نمایشگاه گروهی و بینالمللی در سراسر جهان، از جمله حضور در موزه هنرهای اسلامی پرگامون برلین، موزه متروپولیتن توکیو، آرت فر استانبول، آرت فر مسکو، و گالری ساعتچی لندن، موفق به نمایش آثارش در سطح جهانی شده است. آثار او در حراجیهای معتبر مانند ساتبیز، کریستیز و حراج تهران نیز عرضه شدهاند و بخشی از مجموعههای معتبر بینالمللی نظیر موزه متروپولیتن نیویورک و گالری ایام دبی نگهداری میشوند. نقاشیهای مرشدلو از یکسو دارای وزن و اهمیتی فرمیاند، که با برشهای دقیق و بافت فلزگونهای که با خودکار در پوست بدنها ایجاد میکند، مشهود است. از سوی دیگر، این آثار با ترکیببندیهای شاعرانه و سمبلیک، از مرزهای واقعگرایی فراتر میروند. او در آثارش همچنان به دغدغههای سیاسی و اجتماعی وفادار مانده و تصاویر چهرههای عادی و فرودست را با ظرافت و حساسیت خاصی به نمایش میگذارد. این چهرهها، که اغلب از اطرافیان و دوستان او الهام گرفته شدهاند، نمادهایی از مردم عادی ایران به شمار میروند. از جمله مهمترین نمایشگاههای انفرادی او میتوان به نمایشگاه «گلستان» در پروژههای نواحی (۱۴۰۱) و نمایشگاه «بینام» در گالری طراحان آزاد (۱۳۹۷) اشاره کرد.
نظرها
هنوز نظری نوشته نشده.
